Hoe een boek mijn leven veranderde

“Opeens schrok Bastiaan. In een donkere hoek bewoog er iets. Toen hij beter keek zag hij dat daar een grote verweerde spiegel stond, waarin hij vaag zichzelf had gezien. Hij liep ernaartoe en bleef een poosje naar zichzelf staan kijken. Mooi was hij bepaald niet met zijn dikke lijf en zijn X-benen en zijn gezicht als een Edammer kaas. Langzaam schudde hij zijn hoofd en zei hardop: “Nee!”. Daarna liep hij weer terug naar zijn bed van matten. Hij moest het boek nu al dicht bij zijn ogen houden om verder te kunnen lezen…”

Misschien heb je deze passage herkend. Het is een stukje uit “Het Oneindige Verhaal” van Michael Ende. Eén van mijn favoriete boeken, dat ik voorlas aan mijn zoons, maar ook zelf las en herlas. Het gaat over een jongen, Bastiaan, die een boek pikt uit een boekwinkel en het stiekem op de zolder van zijn school leest. Dat boek gaat over Atréjoe, die het land Fantásia moet redden van de ondergang. Halverwege het boek wordt Bastiaan zelf in het verhaal opgenomen en blijkt Atréjoe zijn heldhaftige alter ego. Deze passage is daar de voorbode van.

Het verhaal
Atréjoe moet op zijn Grote Zoektocht door drie grote poorten gaan. De Grote Raadselpoort, die wordt bewaakt door twee enorme sfinxen. Zij kunnen degene die de doorgang betreedt, met hun blik in steen veranderen. Atréjoe moet zijn angst hiervoor onder ogen zien, wil hij verder komen.

Dan komt hij bij de Toverspiegel Poort. In de Toverspiegel zie je jezelf, zoals je werkelijk van binnen bent. Maar weinig mensen kunnen dát aan en passeren de poort. Als Atréjoe voor de spiegel staat, ziet hij het beeld van een jongen, die in een boek zit te lezen: Bastiaan.

Moed
Deze passage heeft mijn leven veranderd. Toen ik “Het Oneindige Verhaal” voor de de eerste keer las, was ik bezig een pijnlijk verhaal uit mijn eigen geschiedenis te verwerken. Om mijn angst niet te voelen, hield ik me groter dan ik was. En ik was doodsbang om “ontmaskerd” te worden als de slappeling die ik mezelf vond. Maar dít stuk in het verhaal liet me zien, dat bang zijn, en bang blijven, me alleen nog maar verder zou doen verstenen. Dat er in de spiegel misschien niet veel bijzonders te zien was, maar dat het wel écht was. En dat achter mijn angst een toekomst lag, waarin ik tot dan toe niet geloofd had.

Inmiddels is het vele jaren later. Ik ben de poorten vaker dan eens tegengekomen. Iedere keer wordt er weer moed van mij gevraagd, wordt weer van mij gevraagd dat ik onder ogen zie wat er werkelijk is, zodat het kan helen.

Je mag kiezen!
Herkenbaar? De aarzeling, de uitvluchten, de drang om alles bij het oude te laten? Weet je, het mag er allemaal zijn. Je mag iedere keuze maken die je wilt, iedere keuze die je aankunt of die je denkt dat je aankunt op dit moment. Onthoud alleen één ding: voorbij de poorten ligt het mysterieuze en prachtige Nachtbos Perelien. Maar dát is een heel ander verhaal, dat een andere keer maar eens verteld moet worden…

En jij?
Deze blog schreef ik in het kader van de Boekenweek 2016. Heb jij ook zulke boeken, of passages uit boeken die jou inspireerden of je leven veranderden? Ik ben er erg benieuwd naar. Deel ze hieronder in een reactie, of op mijn Facebook Fanpage.

 

Bron: de passage waarmee deze blog begint, is overgenomen uit: “Het Oneindige Verhaal” van Michael Ende in de vertaling van Johan van Nieuwenhuizen © 2003 Uitgeverij De Fontein, Baarn

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Internationale Vrouwendag

8 maart 2016 – Internationale Vrouwendag

Op 8 maart 1908 vond in New York de eerste staking door vrouwen plaats. De staking was gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie en is beroemd geworden door onder meer de poëtisch verwoorde eis van de vrouwen: “brood en rozen”.

De staking was het prille begin van de strijd vóór de vrouwenemancipatie en tégen de vrouwendiscriminatie. In 1911 deed de Duitse socialiste Clara Zetkin tijdens een conferentie voor socialistische vrouwen in Kopenhagen het voorstel om 8 maart uit te roepen tot Internationale Vrouwendag. Een belangrijk besluit.

Ruim een eeuw later is het “socialistische” wel af van de Internationale Vrouwendag. Want in onze Nederlandse politiek vindt inmiddels bijna(!) iedere partij, dat vrouwen gewoon recht hebben op economische zelfstandigheid, op goede regelingen om zorg en arbeid te kunnen combineren, op vrouwelijke empowerment, op maatregelen tegen seksueel geweld, tegen discriminatie en tegen racisme.

En toch, en toch, en toch….

Hoogleraar Yvonne Benschop waarschuwt bij iedere lezing haar luisteraars, dat ze geen vrolijk verhaal komt vertellen. Want al jaren toont Yvonne met onderzoek aan, dat er nog veel te verbeteren valt aan de positie van vrouwen in de maatschappij en binnen organisaties. En dat het zelfs in ons vooruitstrevende landje niet vanzelf goed komt met de positie van vrouwen in de maatschappij en binnen organisaties.watch full xXx: Return of Xander Cage film online

Centraal in haar verhaal staan twee belangrijke speerpunten. Allereerst wil zij dat de wet op gelijk loon te allen tijde gehandhaafd blijft. Daar ligt discriminatie voortdurend op de loer.

Naast de gelijke beloning wil hoogleraar Benschop dat er ook een quotum voor vrouwen in topfuncties komt. Nuchter stelt ze: ‘Bedrijven die zeggen dat ze geen gekwalificeerde vrouwen kunnen vinden, zoeken niet goed genoeg’. En: ‘De emancipatie is pas voltooid als er ook middelmatige vrouwen aan de top zitten’.

Als ik Yvonnes woorden lees, denk ik zomaar ineens: zouden onze lampenmaakstertjes ooit maar hebben durven dénken over iets als gelijke beloning of topfuncties voor vrouwen?

(In deze blog is informatie verwerkt uit de Gelderlander van 8 maart jl.)

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin
FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

En de Oscar gaat naar…

Wat een geweldige reacties kreeg ik op mijn initiatief om een Oscar uit te reiken aan de Meest Oorspronkelijke Vrouw! Dank jullie wel voor jullie bijdragen.

Laten we snel overgaan naar het officiële gedeelte.

De genomineerden zijn (in willekeurige volgorde):

  • Angela Merkel. Genomineerd door Regina. Omdat zij vanuit haar overtuiging zich hard  blijft maken voor humane opvang van vluchtelingen, tegen de politieke stroom in.
  • Tilda Swinton. Genomineerd door Regina (ja, dat mocht, meerdere nominaties). Omdat zij met haar jongensachtige uitstraling haar eigen weg gaat, haar uiterlijk accepteert en er zelfs haar handelsmerk van heeft gemaakt.
  • Koningin Máxima. Genomineerd door Henriëtte. “Ondanks de gouden kooi waarin zij leeft blijft zij zichzelf. Ze is zelfs luizenmoeder op school en gaat ook met gewone mensen om. Ze kan ook op officiële momenten ineens zo lekker gek doen. Haar kracht inspireert mij”.
  • Kersti Vervloet. Genomineerd door Hélène Susanna. “Omdat zij mij als een van de eerste godinnen heeft geïnspireerd om ook te gaan stralen in alle kwetsbaarheid en zachtheid die ons vrouwen zo bijzonder maakt.”
  • Patricia van Walstijn. Genomineerd door Lianne. Zij inspireert mensen om meer vitaliteit te ontwikkelen en leert hen beter om te gaan met hun energie.
  • De Liefdesdokter (Inge van de Vorst). Genomineerd door Marieke. De Liefdesdokter geeft raad en recepten bij allerhande liefdesproblemen. Op haar spreekuren is het altijd warm en liefdevol.
  • Maartje en Renske. Genomineerd door Anne. “Het leven trekt aan hen. Maar zij laten zich daardoor niet uit het lood slaan. Ze zetten daarin allebei op hun eigen manier door. Dat bewonder ik in hen.”
  • Dieuwke. Genomineerd door Windy. “Ik nomineer mijn 13-jarige dochter Dieuwke voor de Oscar voor Meest Oorspronkelijke Vrouw. Zij voelt zo goed aan wat ze te doen heeft in haar leven en leeft daar ook naar, zonder zich iets aan te trekken van wat anderen van haar vinden, terwijl ze tegelijkertijd heel goed afgestemd blijft met en op de mensen om haar heen. Behalve als het om dierenleed gaat, daar is geen tolerantie mogelijk. Maar opkomen voor de dieren is dan ook haar levenstaak.”
  • Maya Angelou. Genomineerd door Louise. Haar gedicht hieronder zegt alles.

 

En dan nu…. *tromgeroffel*….


De Oscar voor De Meest Oorspronkelijke Vrouw gaat naar… 

Oscar alleenJullie allemaal! 

Omdat de kwaliteiten die jij in de ander ziet, ook in jou zelf aanwezig zijn! 

Anders zou je ze namelijk niet kunnen zien! En geloof me: óók de genomineerden hebben momenten dat ze het even niet weten. Ook zij kennen pijn en verslagenheid. Maar ze hebben een manier gevonden om daaruit hun kracht te putten! En dát maakt ze zo Oorspronkelijk en Echt. En Inspirerend. Juist omdat zij vrouwen zijn zoals jij en ik. Heel gewoon en tóch bijzonder.

Louise stuurde me onderstaand gedicht van Maya Angelou. Lees het met aandacht. Geloof dat wat er staat óók voor jou geldt. Iedere dag. Of je het nu voelt of niet.

Jij bent een Fenomenale Vrouw! De wereld heeft licht, kracht en liefde nodig. Het licht, de kracht en de liefde van Angela, Tilda en Regina, van Máxima en Henriëtte, van Kersti en Hélène Susanna, van Patricia en Lianne, van Inge en Marieke, van Maartje, Renske en Anne, van Dieuwke en Windy, van Maya en Louise. En van jou.

Oorspronkelijke_Vrouw

Phenomenal Woman
door Maya Angelou

Pretty women wonder where my secret lies.
I’m not cute or built to suit a fashion model’s size.
But when I start to tell them,
They think I’m telling lies.

I say,

It’s in the reach of my arms,
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.   

I say,

It’s the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Men themselves have wondered
What they see in me.
They try so much
But they can’t touch
My inner mystery.
When I try to show them,
They say they still can’t see.   

I say,

It’s in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Now you understand
Just why my head’s not bowed.
I don’t shout or jump about
Or have to talk real loud.
When you see me passing,
It ought to make you proud.

I say,

It’s in the click of my heels,
The bend of my hair,
the palm of my hand,
The need for my care.
’Cause I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Maya Angelou, “Phenomenal Woman” from And Still I Rise. Copyright © 1978 by Maya Angelou. 

Bron: The Complete Collected Poems of Maya Angelou (Random House Inc., 1994)
FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin