Hoe een boek mijn leven veranderde

“Opeens schrok Bastiaan. In een donkere hoek bewoog er iets. Toen hij beter keek zag hij dat daar een grote verweerde spiegel stond, waarin hij vaag zichzelf had gezien. Hij liep ernaartoe en bleef een poosje naar zichzelf staan kijken. Mooi was hij bepaald niet met zijn dikke lijf en zijn X-benen en zijn gezicht als een Edammer kaas. Langzaam schudde hij zijn hoofd en zei hardop: “Nee!”. Daarna liep hij weer terug naar zijn bed van matten. Hij moest het boek nu al dicht bij zijn ogen houden om verder te kunnen lezen…”

Misschien heb je deze passage herkend. Het is een stukje uit “Het Oneindige Verhaal” van Michael Ende. Eén van mijn favoriete boeken, dat ik voorlas aan mijn zoons, maar ook zelf las en herlas. Het gaat over een jongen, Bastiaan, die een boek pikt uit een boekwinkel en het stiekem op de zolder van zijn school leest. Dat boek gaat over Atréjoe, die het land Fantásia moet redden van de ondergang. Halverwege het boek wordt Bastiaan zelf in het verhaal opgenomen en blijkt Atréjoe zijn heldhaftige alter ego. Deze passage is daar de voorbode van.

Het verhaal
Atréjoe moet op zijn Grote Zoektocht door drie grote poorten gaan. De Grote Raadselpoort, die wordt bewaakt door twee enorme sfinxen. Zij kunnen degene die de doorgang betreedt, met hun blik in steen veranderen. Atréjoe moet zijn angst hiervoor onder ogen zien, wil hij verder komen.

Dan komt hij bij de Toverspiegel Poort. In de Toverspiegel zie je jezelf, zoals je werkelijk van binnen bent. Maar weinig mensen kunnen dát aan en passeren de poort. Als Atréjoe voor de spiegel staat, ziet hij het beeld van een jongen, die in een boek zit te lezen: Bastiaan.

Moed
Deze passage heeft mijn leven veranderd. Toen ik “Het Oneindige Verhaal” voor de de eerste keer las, was ik bezig een pijnlijk verhaal uit mijn eigen geschiedenis te verwerken. Om mijn angst niet te voelen, hield ik me groter dan ik was. En ik was doodsbang om “ontmaskerd” te worden als de slappeling die ik mezelf vond. Maar dít stuk in het verhaal liet me zien, dat bang zijn, en bang blijven, me alleen nog maar verder zou doen verstenen. Dat er in de spiegel misschien niet veel bijzonders te zien was, maar dat het wel écht was. En dat achter mijn angst een toekomst lag, waarin ik tot dan toe niet geloofd had.

Inmiddels is het vele jaren later. Ik ben de poorten vaker dan eens tegengekomen. Iedere keer wordt er weer moed van mij gevraagd, wordt weer van mij gevraagd dat ik onder ogen zie wat er werkelijk is, zodat het kan helen.

Je mag kiezen!
Herkenbaar? De aarzeling, de uitvluchten, de drang om alles bij het oude te laten? Weet je, het mag er allemaal zijn. Je mag iedere keuze maken die je wilt, iedere keuze die je aankunt of die je denkt dat je aankunt op dit moment. Onthoud alleen één ding: voorbij de poorten ligt het mysterieuze en prachtige Nachtbos Perelien. Maar dát is een heel ander verhaal, dat een andere keer maar eens verteld moet worden…

En jij?
Deze blog schreef ik in het kader van de Boekenweek 2016. Heb jij ook zulke boeken, of passages uit boeken die jou inspireerden of je leven veranderden? Ik ben er erg benieuwd naar. Deel ze hieronder in een reactie, of op mijn Facebook Fanpage.

 

Bron: de passage waarmee deze blog begint, is overgenomen uit: “Het Oneindige Verhaal” van Michael Ende in de vertaling van Johan van Nieuwenhuizen © 2003 Uitgeverij De Fontein, Baarn

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *