#MeToo

#MeToo

Het raakt me. Dieper dan ik wilde toegeven. De hashtag #MeToo en alle vrouwen, bekend en onbekend, die aangeven zich geïntimideerd, bepoteld, bespeeld en gemanipuleerd te voelen door mannen. Mannen die onze lichamelijke, geestelijke en emotionele grenzen overschrijden. En ik ook. #MeToo.

Ik heb gewacht met naar buiten treden. De vrouwentherapeut zweeg. Opnieuw. Ik zweeg omdat ik met mezelf in het reine moest komen. Omdat ik vocht tegen de schaamte, vocht tegen de herinneringen. Vocht tegen het gevoel van niet toe te willen geven hóe erg het is. Ook al lijkt het niet erg. Omdat dát is wat we te horen kregen: “Doe niet zo flauw”, “Preutse trut, jij kan ook niet tegen een geintje.” Omdat ik de goede mannen in mijn leven niet in verlegenheid wil brengen. Want natuurlijk zijn die er óók, en gelukkig in mijn leven in de meerderheid!

Maar het is niet te stoppen. Mijn lijf doet al dagen pijn. De herinneringen, de schaamte, de wanhoop, het gevoel “gek” te zijn, zwerkt als een zwarte vogel door mijn bekken. Strekt zich uit langs mijn ruggengraat en maakt dat ik me klein maak. Krom trek. Mezelf onzichtbaar maak.

Zes was ik toen mijn opa voor het eerst mijn lichamelijke grenzen overschreed. De eerste herinneringen, de schok, de schaamte. “Niks zeggen want anders moet opa naar de gevangenis, en jij ook!” De dreiging. Opgeslagen in mijn systeem. Het duurde jaren. En het duurt jaren om ermee te leren leven. Gaat misschien wel nooit helemaal weg.

Dertien jaar. Wachten op de trein, het is een warme dag. Ik loop de friettent binnen om een ijsje te halen van mijn zakgeld. Drie grote kerels, bouwvakkers. “Wil je een knaak verdienen? Een augurrek in je k*t!” hahahahaha, bulderende lach. Ik verstijf, weet niet wat ik moet doen, waar ik moet blijven. Niemand die iets zegt. Voel me vies, bang, klein.

Jaren later, in mijn eigen huis. Verstopte riolering. ’s Avonds laat, warme zomeravond, voetbal op tv. Man van het ontstoppingsbedrijf komt. Repareert de boel en op de drempel van mijn woonkamer komt hij ineens op me af, met grijpende handen en getuite mond: “Ik ga je zoenen…” Ik deins terug, en zeg dat we dát niet gaan doen. Hij schrikt van zichzelf en mompelt iets van sorry en verdwijnt. Laat mij verward en geschrokken achter. De volgende dag neem ik een besluit en rijd naar zijn huis. Terwijl zijn vrouw op het terras zit, spreek ik hem aan. Hij schrikt nog verder, biedt zijn excuses aan, maar zijn reactie geeft me de indruk dat het niet de eerste keer was dat hij dit deed. Ik voel me sterk en ben trots op mezelf.

Tussendoor: tientallen kleine en grotere voorvallen. Aan mij gericht, aan vriendinnen, onbekende vrouwen op terrassen. Meestal keek ik toe en zweeg ik, deelde ik in haar ongemak. Soms niet, soms sprak ik de man in kwestie erop aan: “Heb je enig idee hoe vervelend dit is voor een vrouw?” De reactie was vaak: “Ik bedoel er toch niks mee? Het is juist een compliment.” Yeah, right…

Ja, lieve mannen: vrouwen zijn prachtig. Maar vrouwen zijn kwetsbaar. Vrouwen groeien op in een wereld waarin de macht nog altijd bij jullie ligt. Jullie zijn fysiek sterk. Jullie zijn vaak groter dan wij. En wij hebben geleerd, al eeuwenlang, dat het niet netjes staat voor een meisje om van zich af te bijten. Ons is eeuwenlang geleerd dat wij niet van onszelf zijn. Dat wij moeten ontvangen. Toen een van de kroonprinsessen van Engeland haar moeder vroeg wat ze moest doen tijdens haar huwelijksnacht, dat ze bang was voor wat komen zou, kreeg ze te horen: “Close your eyes and think of England, dear…”, ik bedoel maar).

Dát, die boodschap zit in onze cellen. En dát doet het meest pijn: dat we gezwegen hebben toen we moesten spreken. Dat wij degenen waren die zich schaamden, in plaats van de mannen die onze persoonlijke grenzen overschreden. Het doet pijn dat we niet veilig waren in ons eigen lijf. Het doet pijn dat onze seksualiteit, waarmee we zo ontzettend veel kunnen bieden, is verkwanseld, platgeslagen, vertrapt. Het doet pijn dat te veel mannen nog steeds denken dat wie zwijgt, toestemt.

Na Anne Faber was ik ineens bang om alleen te fietsen. Ik heb mijn wandelingen in het bos voor me uitgeschoven, die wandelingen die ik zo nodig heb om tot mezelf te komen. Ineens voelde mijn buitenwereld minder veilig.

Maar deze week, door #MeToo word ik uitgedaagd door mijn eigen lijf. Door de herinneringen die bovenkomen, komt ook een gevoel van onveiligheid in mijn eigen lijf naar de oppervlakte. Want iedere keer dat mijn persoonlijke integriteit werd geschonden en ik zweeg, voelde ik me meer kwetsbaar en schaamde ik me nog wat meer en zweeg ik ook.

En dáárom spreek ik me nu uit. Omdat nog langer zwijgen niet helpt. Omdat ik niets heb gedaan om me voor te schamen. Omdat niemand uitmaakt wat ik grappig moet vinden, of lekker, of geil. Omdat ik geen saaie, preutse trut ben, als ik niet door de eerste de beste kerel wil worden aangeraakt, aangeroepen of bespot. En omdat ik wens dat de mannen die van zichzelf weten dat ze de grenzen van vrouwen wel eens hebben overschreden – zelfs zonder kwade bedoelingen – het zelfrespect kunnen opbrengen om te zeggen: #ihave en het spijt me.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

8 dingen die je niet wist over het vrouwelijk orgasme

Demonen
Je zou het niet denken, maar vrouwen hebben niet altijd hun geslachtsdelen nodig om een orgasme te ervaren. Wrijven aan je wenkbrauwen of zelfs het puntje van je neus kan al voldoende zijn.  En wat te denken van de vrouw die iedere keer als ze haar tanden poetste een orgasme kreeg.

Ook mensen met een dwarslaesie kunnen orgasmen ervaren door het stimuleren van andere lichaamsplekken. Het is allemaal niet zo uitzonderlijk als het lijkt. Want bij een orgasme reageert het lichaam op prikkelingen van verschillende zenuwen. En dat levert een ingewikkeld samenspel op van lichaam en geest. Zo dacht de tandenpoetsdame bijvoorbeeld, dat ze tijdens een orgasme door demonen bezeten was. En dat is wel even schrikken.

Hik
Het krijgen van een orgasme kan helpen tegen de hik. “Hik stik stou, ik geef de hik aan jou”, zongen wij vroeger als we onafgebroken de hik hadden. Wat echt helpt tegen de hik? Een orgasme! Hoe het precies zit, weten we niet, maar het heeft in elk geval iets te maken met signalen door de zenuwbanen die ervoor zorgen dat de oncontroleerbare hikreflex doorbroken wordt.

Vruchtbaarheid
In de vroege 19e eeuw werd het vrouwelijk orgasme gepromoot als oplossing voor vruchtbaarheidsproblemen.  Artsen adviseerden mannen hun echtgenotes te “plezieren” om zo de kans op een zwangerschap te vergroten. De theorie was, dat door het vrouwelijk orgasme het mannelijk zaad in de baarmoeder werd “opgezogen” en zo de bevruchting bevorderde. In de jaren vijftig werd die theorie naar het rijk der fabelen verwezen na uitgebreid onderzoek door de beroemde Masters & Johnson (1966).

Vibrator
De eerste vibrators waren medische hulpmiddelen om hysterie te bestrijden. Hysterie (verwant aan het Griekse woord voor baarmoeder) werd in de 19e eeuw gebruikt als verzamelnaam voor vrouwenkwaaltjes als nervositeit, slapeloosheid en verminderde eetlust. Het kwam vooral voor bij weduwen, maagden en nonnen. In sommige dokterspraktijken stonden grote masturbatiemachines, aangedreven door stoom. Algauw werd een handzamer apparaat uitgevonden: de eerste vibrator. Deze werd tot 1930 als medisch behandelinstrument ingezet. Daarna verflauwde de aandacht voor hysterie.

Sinds de tachtiger jaren van de vorige eeuw maakte de vibrator een ware comeback. Maar nu als seksspeeltje. En tegenwoordig ontbreekt hij in bijna geen enkele slaapkamer.

Gemeenschap
Vrouwen kunnen op verschillende manieren een orgasme ervaren en geslachtsgemeenschap is daarbij de minst effectieve. Slechts 25% van de vrouwen komt op deze manier tot een hoogtepunt. De meeste vrouwen bereiken hun orgasme door het stimuleren van de clitoris met de hand, met de mond, de penis of door gebruik van een vibrator. Of natuurlijk door een  combinatie van dat alles. Niks om je voor te schamen dus, als jij alleen zó kunt klaarkomen.

Orgasme?
Je hoeft niet altijd een orgasme te krijgen om bevredigende seks te hebben. Vrijen is fijn en ontspannend, maar soms heb je zoveel stress, dat het “naar een orgasme toewerken” je meer inspanning kost dan het ontspanning oplevert. Geniet van elkaar, van elkaars nabijheid, van elkaars warmte en gun je partner zijn of haar orgasme. En voel je nooit schuldig of onvolledig als het bij jou niet (altijd) lukt.

Intimiteit
Voor vrouwen is intimiteit de weg naar seksualiteit (en het bereiken van een orgasme) en niet andersom. Vrouwen hebben tijd nodig om op te warmen en “in the mood” te komen. De bloedtoevoer naar de schaamlippen en clitoris wordt vergroot door deze te stimuleren, wat het plezier voor haar vergroot en het bereiken van een orgasme makkelijker maakt. Begin daarom het  voorspel al buiten de slaapkamer, door elkaar aan te kijken, te knuffelen of stoute appjes te sturen.

Hulp
1 op 3 vrouwen heeft moeite met het krijgen van een orgasme. In maar een klein deel van de gevallen heeft dit een medische of lichamelijke oorzaak. Praat er daarom over met je huisarts of gynaecoloog of zoek psychosociale hulp als je je erg zorgen maakt hierover.

Bronnen:
Haar orgasmeboek – Goedele Liekens (2011);
Ted-talk Mary Roach – 10 things you didn’t know about orgasm (2009)

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Ingebroken

Elske* wordt weer misselijk als ze terugdenkt aan die keer dat ze in haar eigen huis werd belaagd door de loodgieter, die een spoedreparatie kwam uitvoeren. Haar vriendelijkheid had hij blijkbaar opgevat als aanmoediging en hij had geprobeerd haar te zoenen. Gelukkig had ze hem weten af te weren en uit haar huis gewerkt, waarna ze trillend en onthutst op de bank was geploft. Ze voelde zich vies, betast, aangetast.

De gedachten tolden door haar hoofd. Er had van alles kunnen gebeuren – ze zou geen partij zijn geweest voor de forse kerel. En ze twijfelde aan zichzelf; had ze misschien toch dubbele signalen gegeven? Maar dan nog, hoe haalde zo’n man het in zijn hoofd om te denken dat hij zomaar… Ze was er goed vanaf gekomen, dat besefte ze maar al te goed. Want het had heel anders kunnen aflopen.

Ingebroken
Bij vrienden van mij is ingebroken. Járen geleden. Maar ze vertelden er nog vaak over. “Het gaat niet eens om de bankpasjes. Zelfs niet om de auto die werd gestolen, “ zeiden ze dan. “De dief haalde  ook twee kleine prachtige beeldjes weg. En nog een paar andere dingen die voor ons persoonlijke waarde hadden. Daar heeft hij ons écht van beroofd. Want die waren onvervangbaar.”

Mijn vrienden hebben jarenlang het licht in de huiskamer laten branden. Dag en nacht. Om nieuwe dieven te laten weten dat ze klaarwakker en héél oplettend waren. Maar aan mij bekenden ze, dat het licht vooral voor henzelf was bedoeld. Om toch een beetje het gevoel van veiligheid terug te brengen, waarvan de dief hen óók beroofde.

Hulp
Gelukkig hebben mijn vrienden indertijd goede hulp gekregen, waardoor zij het trauma van de inbraak hebben kunnen verwerken. De scherpte is ervanaf en het licht hoeft niet meer dag en nacht aan te blijven. Zij hebben hun vrijheid hervonden.

Hoop
Bij ieder verhaal over seksueel misbruik, of seksueel grensoverschrijdend gedrag, dat ik van cliënten hoor, komt ook het verhaal van die vrienden weer bij me boven. Bij elke vorm van seksueel misbruik wordt er bij je ingebroken. Wordt er iets van jou gestolen met een heel persoonlijke, onvervangbare waarde. En is jouw leven vanaf dat moment ingrijpend veranderd. Maar ook hier geldt, dat dit niet het eind van het verhaal hoeft te betekenen. Er zijn echt goede manieren om zelfs zo’n groot en ingrijpend trauma te verwerken en te helen. Ook dát zie ik in mijn praktijk.

Bevrijding
Elske, uit het begin van deze blog, is de dag na het incident naar de loodgieter gereden en heeft hem geconfronteerd met zijn handelwijze. Trillend en bibberend, maar ze deed het. De loodgieter bleek veel minder imponerend dan in haar bange herinnering en maakte zelfs zijn excuses.

En Elske? Zij voelde zich bevrijd van de last van de schaamte en angst. Zij voelde zich krachtig en trots op zichzelf.

Ben jij ooit seksueel misbruikt, op wat voor wijze dan ook, en heb je daar nog last van? Blijft bij jou ook “dag en nacht het licht aan”? Blijf daar dan niet mee lopen, maar zoek hulp. Jouw seksualiteit is van jou en van niemand anders. Jij hebt het recht op vrijheid in je hoofd en in je lijf. Jij hebt het recht om jouw vrouwzijn in alle volheid te leven en ervan te genieten. Jij bent van JOU en ik help je er graag bij dat weer in jezelf te ontdekken en uit te leven.

*dit is een waargebeurd verhaal. Om redenen van privacy is de naam van Elske verzonnen.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

JE SUIS! Waarom Keulen niet bijzonder is.

De  gebeurtenissen in Keulen in de Nieuwjaarsnacht veroorzaken wereldwijd een schok van ontzetting en het nieuws wordt erdoor beheerst. Getroffen vrouwen doen massaal aangifte wegens aanranding, diefstal en zelfs verkrachting. Niet alleen in Keulen, maar ook in Hamburg en andere Duitse steden. Rechtse partijen en social media jagen de vluchtelingenhaat nog eens aan. Hun tegenstanders verzwijgen juist de nationaliteiten van de vermeende daders. In de NRC solliciteert Monique Samuel naar de functie van VN- vrouwenvertegenwoordiger. En ook “Free a Girl” haalt het nieuws door naakt op straat te protesteren tegen de “verkrachtingscultuur”.

De gezagsdragers adviseren
Inmiddels is in Keulen de chef van politie met pensioen gestuurd en staat ook de positie van de burgemeester onder druk. Zij adviseerde vrouwen om mannen “op ten minste armlengte te houden”. Intussen zijn de slachtoffers niet alleen meer de aangerande vrouwen, maar ook gewone burgers, die opnieuw hun (moslim)geloof moeten verdedigen tegen doorgeslagen lafaards.

Beeldvorming
Wat ik mij bij dit alles afvraag is: wat doet de berichtgeving over deze incidenten nu eigenlijk met jou en mij? Met vrouwen die dagelijks, hun leven lang al, allereerst als vrouw en daarna pas als mens, functionaris of professional worden gezien. Die er hun leven lang al mee te maken hebben dat ze, als vrouw van vlees en bloed, vooral als vlees worden gezien. Wat doet het met jou en mij, als wij – opnieuw – verantwoordelijk worden gemaakt (“hou’m op armlengte!”) voor de seksuele aandrift van mannen om ons heen? Wat gebeurt er in ons hoofd, wat gebeurt er met ons zelfbeeld? Wat doet het met onze vrijheid om te zijn wie we zijn? Op welke manier beïnvloedt het hele scala van berichten de manier waarop wij naar onszelf kijken?

Niets nieuws
De daders van de aanrandingen in Keulen (b)lijken asielzoekers te zijn, vluchtelingen uit islamitische landen. Deze mannen hebben een beeld van vrouwen dat we in het westen “ouderwets” noemen. Maar is dat wel zo ouderwets? Jij en ik weten toch als geen ander, dat seksueel grensoverschrijdend gedrag óók in de westerse samenleving aan de orde van de dag is? Ook toen er nog geen islamiet in de buurt was, werden Hollandse vrouwen aangerand, bepoteld, vernederd en verkracht. Door buurmannen, collega’s, vrienden, echtgenoten, vaders, grootvaders en dit gebeurt nog steeds. Door mannen die de vrouw als ondergeschikt zien. Als vlees, dat je naar jouw believen mag aanraken, benaderen, gebruiken. Mannen die menen te weten wat goed is voor jou, voor mij, voor ons vrouwen.

Daarom schuilt er in mijn ogen een gevaar in de collectieve verontwaardiging van ministers en gezagsdragers.

Je suis!
Want waar vrouwen, over de hele wereld, vechten voor het recht op zelfbeschikking over hun lijf en leven, bekruipt mij intussen het gevoel dat ik in mijn eigen land dit recht, deze vrijheid, dreig kwijt te raken aan een overheid die opnieuw vrouwen wel eens zal vertellen wat goed voor hen is. Die vrouwen vertelt, dat we mannen “op armlengte” moeten houden. Of die maatregelen gaat nemen “om ons te beschermen”. En daarbij de impliciete boodschap geeft, dat wij vrouwen niet voor onszelf kunnen zorgen. Dat we bescherming nodig hebben. De boodschap dat we terecht bang zijn, omdat de wereld groot en boos is en wij vrouwen zwak en klein.

En dat zint mij niet. Want ik geloof juist in de onverwoestbare levenskracht van vrouwen.

Kracht
De levenskracht waarmee ze kinderen dragen, baren, voeden en opvoeden. De levenskracht waarmee ze op hun 63e een opleiding beginnen en een eigen praktijk starten waarin ze hun passie (eindelijk) leven. De levenskracht waarmee ze op hun 70e nog aan een nieuwe relatie beginnen. De kracht waarmee ze op hun 10e voor hun jongere broertje zorgen omdat mama ziek is. En zo zijn er nog tientallen voorbeelden te bedenken.

Ik wijd mijn leven aan het helpen van vrouwen om die kracht te ont-dekken en in te zetten. En daarbij wil ik me niet laten uitspelen tegen een religie. Seksueel misbruik, seksueel grensoverschrijdend gedrag en patriarchaal denken, zijn van alle tijden, van alle landen, van alle geloven en van alle leeftijden.

Grenzen
Misdaad dient bestraft te worden. Misdaad van de ene mens tegen de andere. Iedere misdaad die de persoonlijke grenzen van een andere mens overschrijdt, of het nu inbraak is of diefstal, aanranding, verkrachting of moord is. De persoonlijke grens van ieder mens is een heilige grens, die je niet zonder toestemming en met instemming van de ander over gaat. Of het nu een man of een vrouw is, een christen of atheïst, een moslim of een kopt, een asielzoeker of een westerse burgemeester. Daarvoor hoef je elkaar niet op armlengte te houden. Daarvoor hoef je een ander slechts te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden.

Ben jij ooit seksueel misbruikt, op wat voor wijze dan ook, en heb je daar nog last van? Blijf daar niet mee lopen, maar zoek hulp. Jouw seksualiteit is van jou en van niemand anders. Jij hebt het recht op vrijheid in je hoofd en in je lijf. Jij hebt het recht om jouw vrouwzijn in alle volheid te leven en ervan te genieten. Jij bent van JOU en ik help je er graag bij dat weer in jezelf te ontdekken en uit te leven.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin