#MeToo

#MeToo

Het raakt me. Dieper dan ik wilde toegeven. De hashtag #MeToo en alle vrouwen, bekend en onbekend, die aangeven zich geïntimideerd, bepoteld, bespeeld en gemanipuleerd te voelen door mannen. Mannen die onze lichamelijke, geestelijke en emotionele grenzen overschrijden. En ik ook. #MeToo.

Ik heb gewacht met naar buiten treden. De vrouwentherapeut zweeg. Opnieuw. Ik zweeg omdat ik met mezelf in het reine moest komen. Omdat ik vocht tegen de schaamte, vocht tegen de herinneringen. Vocht tegen het gevoel van niet toe te willen geven hóe erg het is. Ook al lijkt het niet erg. Omdat dát is wat we te horen kregen: “Doe niet zo flauw”, “Preutse trut, jij kan ook niet tegen een geintje.” Omdat ik de goede mannen in mijn leven niet in verlegenheid wil brengen. Want natuurlijk zijn die er óók, en gelukkig in mijn leven in de meerderheid!

Maar het is niet te stoppen. Mijn lijf doet al dagen pijn. De herinneringen, de schaamte, de wanhoop, het gevoel “gek” te zijn, zwerkt als een zwarte vogel door mijn bekken. Strekt zich uit langs mijn ruggengraat en maakt dat ik me klein maak. Krom trek. Mezelf onzichtbaar maak.

Zes was ik toen mijn opa voor het eerst mijn lichamelijke grenzen overschreed. De eerste herinneringen, de schok, de schaamte. “Niks zeggen want anders moet opa naar de gevangenis, en jij ook!” De dreiging. Opgeslagen in mijn systeem. Het duurde jaren. En het duurt jaren om ermee te leren leven. Gaat misschien wel nooit helemaal weg.

Dertien jaar. Wachten op de trein, het is een warme dag. Ik loop de friettent binnen om een ijsje te halen van mijn zakgeld. Drie grote kerels, bouwvakkers. “Wil je een knaak verdienen? Een augurrek in je k*t!” hahahahaha, bulderende lach. Ik verstijf, weet niet wat ik moet doen, waar ik moet blijven. Niemand die iets zegt. Voel me vies, bang, klein.

Jaren later, in mijn eigen huis. Verstopte riolering. ’s Avonds laat, warme zomeravond, voetbal op tv. Man van het ontstoppingsbedrijf komt. Repareert de boel en op de drempel van mijn woonkamer komt hij ineens op me af, met grijpende handen en getuite mond: “Ik ga je zoenen…” Ik deins terug, en zeg dat we dát niet gaan doen. Hij schrikt van zichzelf en mompelt iets van sorry en verdwijnt. Laat mij verward en geschrokken achter. De volgende dag neem ik een besluit en rijd naar zijn huis. Terwijl zijn vrouw op het terras zit, spreek ik hem aan. Hij schrikt nog verder, biedt zijn excuses aan, maar zijn reactie geeft me de indruk dat het niet de eerste keer was dat hij dit deed. Ik voel me sterk en ben trots op mezelf.

Tussendoor: tientallen kleine en grotere voorvallen. Aan mij gericht, aan vriendinnen, onbekende vrouwen op terrassen. Meestal keek ik toe en zweeg ik, deelde ik in haar ongemak. Soms niet, soms sprak ik de man in kwestie erop aan: “Heb je enig idee hoe vervelend dit is voor een vrouw?” De reactie was vaak: “Ik bedoel er toch niks mee? Het is juist een compliment.” Yeah, right…

Ja, lieve mannen: vrouwen zijn prachtig. Maar vrouwen zijn kwetsbaar. Vrouwen groeien op in een wereld waarin de macht nog altijd bij jullie ligt. Jullie zijn fysiek sterk. Jullie zijn vaak groter dan wij. En wij hebben geleerd, al eeuwenlang, dat het niet netjes staat voor een meisje om van zich af te bijten. Ons is eeuwenlang geleerd dat wij niet van onszelf zijn. Dat wij moeten ontvangen. Toen een van de kroonprinsessen van Engeland haar moeder vroeg wat ze moest doen tijdens haar huwelijksnacht, dat ze bang was voor wat komen zou, kreeg ze te horen: “Close your eyes and think of England, dear…”, ik bedoel maar).

Dát, die boodschap zit in onze cellen. En dát doet het meest pijn: dat we gezwegen hebben toen we moesten spreken. Dat wij degenen waren die zich schaamden, in plaats van de mannen die onze persoonlijke grenzen overschreden. Het doet pijn dat we niet veilig waren in ons eigen lijf. Het doet pijn dat onze seksualiteit, waarmee we zo ontzettend veel kunnen bieden, is verkwanseld, platgeslagen, vertrapt. Het doet pijn dat te veel mannen nog steeds denken dat wie zwijgt, toestemt.

Na Anne Faber was ik ineens bang om alleen te fietsen. Ik heb mijn wandelingen in het bos voor me uitgeschoven, die wandelingen die ik zo nodig heb om tot mezelf te komen. Ineens voelde mijn buitenwereld minder veilig.

Maar deze week, door #MeToo word ik uitgedaagd door mijn eigen lijf. Door de herinneringen die bovenkomen, komt ook een gevoel van onveiligheid in mijn eigen lijf naar de oppervlakte. Want iedere keer dat mijn persoonlijke integriteit werd geschonden en ik zweeg, voelde ik me meer kwetsbaar en schaamde ik me nog wat meer en zweeg ik ook.

En dáárom spreek ik me nu uit. Omdat nog langer zwijgen niet helpt. Omdat ik niets heb gedaan om me voor te schamen. Omdat niemand uitmaakt wat ik grappig moet vinden, of lekker, of geil. Omdat ik geen saaie, preutse trut ben, als ik niet door de eerste de beste kerel wil worden aangeraakt, aangeroepen of bespot. En omdat ik wens dat de mannen die van zichzelf weten dat ze de grenzen van vrouwen wel eens hebben overschreden – zelfs zonder kwade bedoelingen – het zelfrespect kunnen opbrengen om te zeggen: #ihave en het spijt me.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Ingebroken

Elske* wordt weer misselijk als ze terugdenkt aan die keer dat ze in haar eigen huis werd belaagd door de loodgieter, die een spoedreparatie kwam uitvoeren. Haar vriendelijkheid had hij blijkbaar opgevat als aanmoediging en hij had geprobeerd haar te zoenen. Gelukkig had ze hem weten af te weren en uit haar huis gewerkt, waarna ze trillend en onthutst op de bank was geploft. Ze voelde zich vies, betast, aangetast.

De gedachten tolden door haar hoofd. Er had van alles kunnen gebeuren – ze zou geen partij zijn geweest voor de forse kerel. En ze twijfelde aan zichzelf; had ze misschien toch dubbele signalen gegeven? Maar dan nog, hoe haalde zo’n man het in zijn hoofd om te denken dat hij zomaar… Ze was er goed vanaf gekomen, dat besefte ze maar al te goed. Want het had heel anders kunnen aflopen.

Ingebroken
Bij vrienden van mij is ingebroken. Járen geleden. Maar ze vertelden er nog vaak over. “Het gaat niet eens om de bankpasjes. Zelfs niet om de auto die werd gestolen, “ zeiden ze dan. “De dief haalde  ook twee kleine prachtige beeldjes weg. En nog een paar andere dingen die voor ons persoonlijke waarde hadden. Daar heeft hij ons écht van beroofd. Want die waren onvervangbaar.”

Mijn vrienden hebben jarenlang het licht in de huiskamer laten branden. Dag en nacht. Om nieuwe dieven te laten weten dat ze klaarwakker en héél oplettend waren. Maar aan mij bekenden ze, dat het licht vooral voor henzelf was bedoeld. Om toch een beetje het gevoel van veiligheid terug te brengen, waarvan de dief hen óók beroofde.

Hulp
Gelukkig hebben mijn vrienden indertijd goede hulp gekregen, waardoor zij het trauma van de inbraak hebben kunnen verwerken. De scherpte is ervanaf en het licht hoeft niet meer dag en nacht aan te blijven. Zij hebben hun vrijheid hervonden.

Hoop
Bij ieder verhaal over seksueel misbruik, of seksueel grensoverschrijdend gedrag, dat ik van cliënten hoor, komt ook het verhaal van die vrienden weer bij me boven. Bij elke vorm van seksueel misbruik wordt er bij je ingebroken. Wordt er iets van jou gestolen met een heel persoonlijke, onvervangbare waarde. En is jouw leven vanaf dat moment ingrijpend veranderd. Maar ook hier geldt, dat dit niet het eind van het verhaal hoeft te betekenen. Er zijn echt goede manieren om zelfs zo’n groot en ingrijpend trauma te verwerken en te helen. Ook dát zie ik in mijn praktijk.

Bevrijding
Elske, uit het begin van deze blog, is de dag na het incident naar de loodgieter gereden en heeft hem geconfronteerd met zijn handelwijze. Trillend en bibberend, maar ze deed het. De loodgieter bleek veel minder imponerend dan in haar bange herinnering en maakte zelfs zijn excuses.

En Elske? Zij voelde zich bevrijd van de last van de schaamte en angst. Zij voelde zich krachtig en trots op zichzelf.

Ben jij ooit seksueel misbruikt, op wat voor wijze dan ook, en heb je daar nog last van? Blijft bij jou ook “dag en nacht het licht aan”? Blijf daar dan niet mee lopen, maar zoek hulp. Jouw seksualiteit is van jou en van niemand anders. Jij hebt het recht op vrijheid in je hoofd en in je lijf. Jij hebt het recht om jouw vrouwzijn in alle volheid te leven en ervan te genieten. Jij bent van JOU en ik help je er graag bij dat weer in jezelf te ontdekken en uit te leven.

*dit is een waargebeurd verhaal. Om redenen van privacy is de naam van Elske verzonnen.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin