Hoe je Innerlijke criticus je leven vergalt

“Ik moet gewoon beter mijn best doen,” verzuchtte ze, “dan zou iedereen tevreden zijn en voelde ik me niet de hele tijd zo opgejaagd.” Ze kwam bij me met klachten over depressieve gevoelens en een gevoel van de hele tijd overvraagd zijn. Ze had een leuke baan, best fijne relatie en zag er goed uit. Ze zorgde voor haar moeder, die weduwe was en niet meer goed vooruit kon. Niets om over te klagen, op het eerste gezicht. Waarom voelde ze zich dan toch zo leeg van binnen en schaamde ze zich zo als ze eens iets voor zichzelf deed of vroeg…

Deze vrouw kon het eenvoudigweg niet goed doen, omdat haar Innerlijke Criticus haar voortdurend op de huid zat. Deze stem van binnen die haar steeds vertelde dat wat ze deed niet goed genoeg was. Dat ze beter voor zichzelf moest opkomen en haar grenzen moest aangeven. Maar haar ook influisterde dat ze egoïstisch was omdat ze liever met een vriendin ging wandelen dan bij haar moeder op de koffie gaan.

Verborgen stem
Deze verborgen stem zit in ieder van ons. Bij sommigen van ons is hij (of zij) constant aan het woord en is hij een keiharde slavendrijver die zelfs tot suïcidale gedachten kan leiden. Bij anderen is het een weliswaar minder harde, maar nog altijd niet aflatende stroom van kritische gedachten. Maar allemaal hebben we er in meerdere of mindere mate last van.

Wat is dat nou, die innerlijke Criticus? Waar komt hij vandaan en
waarom hebben we er zo’n last van?  En vooral, wat kun je ertegen doen?

Leren hoe het hoort
De innerlijke Criticus ontstaat al heel vroeg in ons leven. Vanaf onze geboorte worden we omringd door volwassenen (ouders, opa’s e en oma’s, leraren enzovoorts) die ons proberen op te voeden tot een verantwoordelijk, succesvol, geaccepteerd en als het even kan ook nog vriendelijk lid van de maatschappij. Om dat te kunnen zijn is het nodig dat we leren “hoe het hoort”. Een heel normaal en noodzakelijk proces om later mee te kunnen doen. Maar die ouders en andere opvoeders dragen allemaal hun eigen verhaal van angst, afwijzing en kwetsbaarheid met zich mee. En of ze het nu willen of niet, ze dragen dat op ons over door ons te waarschuwen: “Wat zullen de buren wel denken als je er zó bij loopt”, “Jij zult het nooit ver schoppen als je zo lui blijft”, “Dikke meisjes worden nooit aangenomen”, “Kinderen die vragen, worden overgeslagen”.

Om te kunnen overleven moet het kind zich met alle zintuigen afstemmen op haar omgeving. Het kind voelt daarom alles wat de ouders bij zich dragen aan angst, verdriet, boosheid, afwijzing, bezorgdheid en dergelijke. Zelfs al worden deze gevoelens niet geuit, het jonge kind pikt het allemaal op. Het kind kan er nog geen woorden aan geven, en slaat deze (subtiele) energieën diep in het onderbewuste op. Later vormen ze de lading waarmee de innerlijke Criticus zich voedt.

Mannen én vrouwen
Generaliserend gesproken hebben vrouwen meer last van een zelfondermijnende

innerlijke Criticus (naar binnen gericht) en uit deze zelfde energie zich bij mannen
meer in de vorm van een innerlijke Rechter (naar buiten gericht). De innerlijke Rechter
ziet heel precies wat er mis is bij de ander. Intimiteit in relaties wordt als onveilig
ervaren en op deze manier wordt de ander op afstand gehouden.

Waarom eigenlijk een innerlijke criticus?
De Criticus heeft de taak overgenomen van je ouders en opvoeders. Hij heeft geen ander doel dan jou te beschermen tegen sociale uitsluiting, afkeuring, gevaarlijke situaties en dergelijke. Omdat hij geprogrammeerd is door je omgeving met allemaal “do’s en don’ts”, kan hij dat niet anders doen dan door het constant leveren van kritiek.

Hoe herken je de innerlijke Criticus?
Je herkent de criticus doordat haar zinnen vaak beginnen met  “Je zou eigenlijk… moeten”:  aardiger zijn (anders moeten ze je niet meer), wat assertiever zijn (anders lopen ze over je heen), beter opletten (anders denken ze dat je dom bent), niet zo bijdehand moeten zijn (anders denken ze dat jij jezelf beter vindt), harder werken (anders verlies je je baan), minder hard moeten werken (anders krijg je een burnout), meer zin in seks moeten hebben (anders gaat je relatie eraan), minder zin in seks moeten hebben (anders ben je een slet), enzovoorts enzovoorts…. het houdt nooit op!

Wat kun je ertegen doen?
Je Criticus hoeft niet weg! Maar hij hoeft ook zeker niet de regie in je leven te hebben. Het beste wat je kunt doen is naar je innerlijke Criticus luisteren. Onderzoek wat hij je wil zeggen en voor welk gevaar hij je probeert te beschermen. En neem  vervolgens de regie over je leven in je eigen hand. Dat is overigens makkelijker gezegd dan gedaan. Afhankelijk van de kracht en lading van je Criticus (sommige zijn echt heel destructief en sterk), kan het nuttig zijn om hulp te zoeken bij het neutraliseren en omkeren van je Criticus.

Tip: Schrijf eens een dag of twee al deze kritische interne gedachten op. Dit doe je om inzicht te krijgen in de taal van jouw Innerlijke Criticus en haar stem te herkennen. Je creëert hiermee al direct een beetje afstand tussen jouw eigen, bewuste Ik en de energie van de innerlijke Criticus die huist in je onderbewuste. Je kunt een creatieve vorm vinden om de energie van de Criticus mee uit te drukken: maak eens een collage, boetseer hem/haar of maak een woordwolk van zijn woorden. Ook dit helpt bij het zorgen voor afstand tussen jouw eigen gedachten en die van je Criticus.

Laat jouw Criticus je geen moment met rust en wil je het gevoel dat je het ook eens goed doet? Zoek dan hulp bij een vertrouwde coach of therapeut die je kan helpen de onderliggende oorzaak van je strenge innerlijke criticus te helen.


Bronnen:
De innerlijke criticus ontmaskerd – Stone, Stone (1993)
Ik (k)en mijn ikken – Brugman, Budde, Collewijn (2012)
SoulCollage® evolving – Frost (2010)


Elma van der Salm is (levens)coach en psychosociaal therapeut met een warm hart voor vrouwen die meer rust, meer ontspanning, meer zelfvertrouwen en meer vrijheid willen ervaren. Vanuit een ruime levenservaring, met vakkennis en op persoonlijke wijze helpt ze je jouw doelen te bereiken. Waar nodig gaat zij dieper en helpt ze je ook bij het verwerken van traumatische herinneringen met behulp van onder andere EMDR. Behandelingen worden mogelijk (deels) vergoed vanuit de aanvullende verzekering. Er zijn geen wachtlijsten. Vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek gaat vooraf aan de intake.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Complimenten? Liever niet…

Complimenten? Liever niet!

“Wat zie je er goed uit vandaag!” Een lieve collega begroet jou met deze woorden. Hoe vaak hoor jij jezelf in zo’n situatie iets zeggen als: “Oh, nou, ik heb geen oog dichtgedaan,” of: “Pfff… ik in mijn oude kloffie…?” Wat maakt het toch zo moeilijk om een compliment aan te nemen. De meeste mensen bedoelen het immers gewoon aardig en willen dat je een goed gevoel krijgt over jezelf.

Voor opvallend veel vrouwen is het nog steeds ontzettend lastig om met complimenten om te gaan. Hoe komt dat toch en vooral: is er iets aan te doen? Hieronder bespreek ik de vier belangrijkste redenen voor complimentvrees en geef ik je een effectief driestappenplan dat je helpt om een compliment aan te nemen.

1. Je hebt een laag gevoel van eigenwaarde
Een recente studie[1] wijst uit dat mensen met een laag zelfbeeld de meeste moeite hebben met complimenten. Als je zelf denkt dat je niet helemaal oké bent, of dat je het niet waard bent om aandacht te krijgen, zul moeite hebben te begrijpen dat anderen leuke dingen aan jou zien, laat staan dat ze dat over je zeggen. Volgens de studie versterken complimenten juist het gebrek aan eigenwaarde, omdat je denkt dat de ander liegt. Sterker, als jouw geliefde jou een compliment geeft, kan het zelfs de relatie beschadigen, omdat jij niet kunt geloven dat de ander de waarheid spreekt. Als dat wantrouwen in de relatie sluipt, kan dat heel nare gevolgen hebben.

2. Je zelfbeeld klopt niet met het compliment
Een andere reden waarom complimenten je een ongemakkelijk gevoel kunnen geven, is omdat het compliment niet klopt met de manier waarop je jezelf ziet. Cognitieve dissonantie is het pijnlijke gevoel dat wij krijgen, wanneer de werkelijkheid niet (b)lijkt te kloppen met wat wij geloven over onszelf of over de wereld om ons heen. Cognitieve dissonantie is één van de krachtigste fenomenen in de psychologie en zorgt voor veel stress.

Een voorbeeld maakt het misschien duidelijk. Stel je voor, je collega zegt: “Jij bent zó slim! Je weet altijd precies wat je moet zeggen tijdens het overleg!” Als jij jezelf niet slim of competent vindt, veroorzaken deze woorden negatieve emoties, terwijl je die persoon verdenkt van te weinig inzicht of haar beoordelingsvermogen in twijfel trekt. Je hecht dus meer geloof aan je eigen overtuiging en brengt de ander innerlijk in diskrediet. Dat is minder pijnlijk en kost minder energie dan het kost om jouw eigen overtuiging tegen het licht te houden.

Om het ongemakkelijke gevoel, dat deze cognitieve dissonantie geeft, te verminderen, reageren mensen vaak op een compliment met een weerlegging. Bijvoorbeeld door te zeggen: “Nou, het viel toevallig goed uit,” of: “Beginnersgeluk, hahaha.”

3. Onderpresteren om je zelftwijfel te temmen
Ben jij er zo één die de lat liever te laag dan te hoog legt? Dan hoor je vast ook regelmatig dat je meer kunt dan je denkt. De lat laag leggen vergroot de kans dat je jouw eigen verwachting (en die van anderen) overtreft.

Als jij een compliment krijgt, voel je de druk om te presteren of uit te blinken. En dát veroorzaakt een enorme druk. Als jouw leidinggevende zegt: “Doe jij dit maar, dan weet ik zeker dat het goed komt,” voel je eerder angst dan vertrouwen. Als je het gevoel hebt dat andere mensen je heel hoog hebben zitten, kan zelftwijfel ertoe leiden dat je angstig in je schulp kruipt. “Geen druk!”, roep je half-grappend, terwijl jij voelt dat het slechts een kwestie van tijd is voordat je door de mand valt en de ander teleurstelt.

4. Je bent nou eenmaal bescheiden
 “Bescheidenheid siert de mens.” Wie kent deze “oerhollandse” woorden niet. Veel vrouwen weten echt niet goed hoe ze moeten reageren wanneer ze een compliment krijgen: “Jij bent zo’n leuke vrouw.” “Je bent mijn fijnste collega!” of “Jij hebt echt een talent voor mensen.” Als je dan reageert met “Ja, ik weet het,” klink je als een arrogante bitch. Complimenten aanvaarden wordt soms eerder gezien als arrogantie dan als het vermogen een positieve bevestiging te kunnen accepteren. (Dit filmpje met Prinses Beatrix is daarvan een treffend voorbeeld.)

Hoe neem je een compliment dan wel in ontvangst?
Als je moeite hebt complimenten te accepteren, kan dat een symptoom zijn van een onderliggend probleem. Het transformeren van de negatieve overtuigingen die je over jezelf hebt is geen eenvoudige opgave. Maar het is meer dan de moeite waard jouw innerlijke overtuigingen in lijn te brengen met de werkelijkheid dat ook jij een waardevol mens bent die een plaats heeft op deze wereld. Samen met een coach kijken naar de oorsprong van dat lage gevoel van eigenwaarde kan je dan de moeite waard blijken.

Tot slot geef ik je graag mijn effectieve drie-stappenplan voor het aannemen van een compliment.

  1. Luister naar wat de ander zegt. Stop met wat je aan het doen bent, sta even stil en laat de woorden binnenkomen.
  2. Neem even pauze en luister in jezelf naar wat je zou willen zeggen. Ben je geneigd het compliment af te wimpelen? Registreer dat en laat die gedachte dan los.
  3. Kijk de persoon die het compliment geeft in de ogen en zeg: “Dankjewel, wat fijn om te horen, dat vind ik een mooi compliment.”

Voelt het nog steeds ongemakkelijk of roept het compliment veel pijn op? Zoek dan hulp bij een vertrouwde coach of therapeut die je kan helpen de onderliggende oorzaak van je lage zelfbeeld te helen.


[1] https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0022103116302943


 

Elma van der Salm is (levens)coach en psychosociaal therapeut met een warm hart voor vrouwen die meer rust, meer ontspanning, meer zelfvertrouwen en meer vrijheid willen ervaren. Vanuit een ruime levenservaring, met vakkennis en op persoonlijke wijze helpt ze je jouw doelen te bereiken. Waar nodig gaat zij dieper en helpt ze je ook bij het verwerken van traumatische herinneringen met behulp van onder andere EMDR. Behandelingen worden mogelijk (deels) vergoed vanuit de aanvullende verzekering. Er zijn geen wachtlijsten. Vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek gaat vooraf aan de intake.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Gelukkig Nieuwjaar? 5 Tips voor een relaxt begin

Gelukkig Nieuwjaar…?

De “beste wensen” vliegen je om de oren. De – al dan niet gewenste – kussen van collega’s zijn in ontvangst genomen en een heel nieuw jaar ligt aan je voeten. En jij wordt geacht daar iets moois van te maken. Maar hoe dan?

Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om het nieuwe jaar met enthousiasme tegemoet te treden. Waar de laatste weken van het oude jaar in het teken staan van terugkijken en de balans opmaken, voelt zo’n heel nieuw jaar dat aan je voeten ligt voor een aantal van ons eerder als een uitdaging dan als een fris nieuw begin. De afgelopen dagen hoorde ik meerdere mensen verzuchten dat 1 januari maar gewoon een dag is als alle andere. Dat ze moe werden bij de gedachte dat ze weer een heel jaar vol kansen, mogelijkheden, schone leien en stralende vergezichten voor zich hebben. Ik hoorde verzet tegen het schreeuwerige geblaat dat het fantástisch is, zo’n heel nieuw jaar. We dienen de spreekwoordelijke lat weer een stukje hoger te leggen, zodat we nu eindelijk die goede voornemens wél waarmaken. En er vooral met frisse moed weer lekker tegenaan gaan…

Ben ik de enige die daar helemaal niet blij van word? Ben ik de enige die last heeft van het gejaag naar beter, hoger, groter en mooier? Zijn er nog meer mensen die juist behoefte hebben aan rust en ruimte in hun leven om te kunnen genieten van wat er is, in plaats van zich te laten opjagen om te vergaren wat nu nog buiten hun bereik ligt?

Daarom, voor de dromers en de durvers, de zoekers en de doeners, de moedelozen en de onzekeren mijn 5 tips om de komende weken (en de tijd erna) relaxt door te komen.

Tip 1: Besef: “Gisteren was vandaag morgen”. Er is maar één moment dat er toe doet en waar je invloed op kunt uitoefenen, en dat is DIT moment. Het leven is een aaneenschakeling van deze momenten, waarin je een keuze kunt maken om het op dezelfde manier te doen of nét even anders.

Tip 2: Doe vandaag wat je vandaag te doen hebt en doe het met al je aandacht. Je zult zien dat het onwijs veel rust geeft als je jouw focus legt op vandaag. Doe wat je hand vindt om te doen of maak een lijstje. Het maakt niet uit, als je maar doet wat je doet met al je aandacht. Resultaat: flow en productiviteit!

Tip 3: Glimlach. Gewoon, nu. En voel wat dat met je doet. Je kunt dit zo vaak doen als je wilt, waar je wilt en hoe lang je wilt.

Tip 4: Voel eens in je lijf hoe het er op dit moment bij zit en vraag jezelf wat je nodig hebt. En geef dat dan aan jezelf! Je kunt zelfs jezelf een knuffel geven als er niemand in de buurt is. (Voor je brein maakt het trouwens niets uit of je een knuffel van een ander krijgt of van jezelf. We zijn afgesteld op het produceren van oxytocine, één van de gelukshormonen die je lichaam helemaal vanzelf aanmaakt, bij zachte aanraking.)

Tip 5: Besef dat het enige échte leven jóuw leven is. Het leven waarin de was gedaan moet worden en de boodschappen. Het leven met grote en kleine zorgen. Jouw leven met jouw talenten, jouw beperkingen, jouw grenzen, jouw mogelijkheden. Alledaags misschien, bijzonder bij vlagen, overdonderend en meeslepend als je wilt – maar door niemand anders in te vullen dan door jou, op jouw manier en in jouw tempo.

Bonustip: Neem jezelf én dat verrukkelijke leven van je ook niet al te serieus. Gaf vandaag je geen gevoel van tevredenheid? Morgen is er een nieuwe dag. Ging het afgelopen uur niet naar wens? Je kunt vanaf dit moment een andere keuze maken (bijvoorbeeld door één van de bovenstaande tips te uit te voeren) waardoor je weer in je flow komt. Lach om je fouten, buig voor je tranen en hou van jezelf. Dan wordt 2018 gewoon weer een heerlijk jaar, ook voor jou!

 

Elma van der Salm is (levens)coach en psychosociaal therapeut met een warm hart voor vrouwen die meer rust, meer ontspanning, meer zelfvertrouwen en meer vrijheid willen ervaren. Vanuit een ruime levenservaring, met vakkennis en op persoonlijke wijze helpt ze je jouw doelen te bereiken. Waar nodig gaat zij dieper en helpt ze je ook bij het verwerken van traumatische herinneringen met behulp van onder andere EMDR. Behandelingen worden mogelijk (deels) vergoed vanuit de aanvullende verzekering. Er zijn geen wachtlijsten. Vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek gaat vooraf aan de intake.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

#MeToo

#MeToo

Het raakt me. Dieper dan ik wilde toegeven. De hashtag #MeToo en alle vrouwen, bekend en onbekend, die aangeven zich geïntimideerd, bepoteld, bespeeld en gemanipuleerd te voelen door mannen. Mannen die onze lichamelijke, geestelijke en emotionele grenzen overschrijden. En ik ook. #MeToo.

Ik heb gewacht met naar buiten treden. De vrouwentherapeut zweeg. Opnieuw. Ik zweeg omdat ik met mezelf in het reine moest komen. Omdat ik vocht tegen de schaamte, vocht tegen de herinneringen. Vocht tegen het gevoel van niet toe te willen geven hóe erg het is. Ook al lijkt het niet erg. Omdat dát is wat we te horen kregen: “Doe niet zo flauw”, “Preutse trut, jij kan ook niet tegen een geintje.” Omdat ik de goede mannen in mijn leven niet in verlegenheid wil brengen. Want natuurlijk zijn die er óók, en gelukkig in mijn leven in de meerderheid!

Maar het is niet te stoppen. Mijn lijf doet al dagen pijn. De herinneringen, de schaamte, de wanhoop, het gevoel “gek” te zijn, zwerkt als een zwarte vogel door mijn bekken. Strekt zich uit langs mijn ruggengraat en maakt dat ik me klein maak. Krom trek. Mezelf onzichtbaar maak.

Zes was ik toen mijn opa voor het eerst mijn lichamelijke grenzen overschreed. De eerste herinneringen, de schok, de schaamte. “Niks zeggen want anders moet opa naar de gevangenis, en jij ook!” De dreiging. Opgeslagen in mijn systeem. Het duurde jaren. En het duurt jaren om ermee te leren leven. Gaat misschien wel nooit helemaal weg.

Dertien jaar. Wachten op de trein, het is een warme dag. Ik loop de friettent binnen om een ijsje te halen van mijn zakgeld. Drie grote kerels, bouwvakkers. “Wil je een knaak verdienen? Een augurrek in je k*t!” hahahahaha, bulderende lach. Ik verstijf, weet niet wat ik moet doen, waar ik moet blijven. Niemand die iets zegt. Voel me vies, bang, klein.

Jaren later, in mijn eigen huis. Verstopte riolering. ’s Avonds laat, warme zomeravond, voetbal op tv. Man van het ontstoppingsbedrijf komt. Repareert de boel en op de drempel van mijn woonkamer komt hij ineens op me af, met grijpende handen en getuite mond: “Ik ga je zoenen…” Ik deins terug, en zeg dat we dát niet gaan doen. Hij schrikt van zichzelf en mompelt iets van sorry en verdwijnt. Laat mij verward en geschrokken achter. De volgende dag neem ik een besluit en rijd naar zijn huis. Terwijl zijn vrouw op het terras zit, spreek ik hem aan. Hij schrikt nog verder, biedt zijn excuses aan, maar zijn reactie geeft me de indruk dat het niet de eerste keer was dat hij dit deed. Ik voel me sterk en ben trots op mezelf.

Tussendoor: tientallen kleine en grotere voorvallen. Aan mij gericht, aan vriendinnen, onbekende vrouwen op terrassen. Meestal keek ik toe en zweeg ik, deelde ik in haar ongemak. Soms niet, soms sprak ik de man in kwestie erop aan: “Heb je enig idee hoe vervelend dit is voor een vrouw?” De reactie was vaak: “Ik bedoel er toch niks mee? Het is juist een compliment.” Yeah, right…

Ja, lieve mannen: vrouwen zijn prachtig. Maar vrouwen zijn kwetsbaar. Vrouwen groeien op in een wereld waarin de macht nog altijd bij jullie ligt. Jullie zijn fysiek sterk. Jullie zijn vaak groter dan wij. En wij hebben geleerd, al eeuwenlang, dat het niet netjes staat voor een meisje om van zich af te bijten. Ons is eeuwenlang geleerd dat wij niet van onszelf zijn. Dat wij moeten ontvangen. Toen een van de kroonprinsessen van Engeland haar moeder vroeg wat ze moest doen tijdens haar huwelijksnacht, dat ze bang was voor wat komen zou, kreeg ze te horen: “Close your eyes and think of England, dear…”, ik bedoel maar).

Dát, die boodschap zit in onze cellen. En dát doet het meest pijn: dat we gezwegen hebben toen we moesten spreken. Dat wij degenen waren die zich schaamden, in plaats van de mannen die onze persoonlijke grenzen overschreden. Het doet pijn dat we niet veilig waren in ons eigen lijf. Het doet pijn dat onze seksualiteit, waarmee we zo ontzettend veel kunnen bieden, is verkwanseld, platgeslagen, vertrapt. Het doet pijn dat te veel mannen nog steeds denken dat wie zwijgt, toestemt.

Na Anne Faber was ik ineens bang om alleen te fietsen. Ik heb mijn wandelingen in het bos voor me uitgeschoven, die wandelingen die ik zo nodig heb om tot mezelf te komen. Ineens voelde mijn buitenwereld minder veilig.

Maar deze week, door #MeToo word ik uitgedaagd door mijn eigen lijf. Door de herinneringen die bovenkomen, komt ook een gevoel van onveiligheid in mijn eigen lijf naar de oppervlakte. Want iedere keer dat mijn persoonlijke integriteit werd geschonden en ik zweeg, voelde ik me meer kwetsbaar en schaamde ik me nog wat meer en zweeg ik ook.

En dáárom spreek ik me nu uit. Omdat nog langer zwijgen niet helpt. Omdat ik niets heb gedaan om me voor te schamen. Omdat niemand uitmaakt wat ik grappig moet vinden, of lekker, of geil. Omdat ik geen saaie, preutse trut ben, als ik niet door de eerste de beste kerel wil worden aangeraakt, aangeroepen of bespot. En omdat ik wens dat de mannen die van zichzelf weten dat ze de grenzen van vrouwen wel eens hebben overschreden – zelfs zonder kwade bedoelingen – het zelfrespect kunnen opbrengen om te zeggen: #ihave en het spijt me.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Van overleven naar leven! De moed tot verandering.

Om te kunnen veranderen is moed nodig. Moed om je diepste pijn in de ogen te zien. Moed om te erkennen dat alles wat je tot nu toe gedaan hebt om van de pijn af te komen, niet heeft gewerkt. En moed om aan iemand te zeggen: “Ik weet het niet meer, ik kan het niet. Help me alsjeblieft.” Maar wat als de angst zó groot is, dat je de moed niet kunt opbrengen om dit te doen? Wat als je niet meer gelooft dat het anders kan zijn. Wat als je al zo vaak teleurgesteld bent dat iedere volgende helper al bij voorbaat tegen jouw muur van angst aanloopt? Ben je dan een “hopeloos geval”? Ben je dan niet te helpen en moet je maar leren leven met je angst, pijn of paniek? Of is er toch een weg?

Er zijn tientallen redenen waarom je de hulp van een therapeut inroept. Je hebt misschien al van alles geprobeerd om de pijn in je leven te verzachten of te doen verdwijnen. Veel gebruikte manieren daarbij zijn ontkennen, verkleinen, verdoven of juist opzoeken.

Ontkennen helpt
De pijn ontkennen doen we allemaal wel eens: “Het valt wel mee, ja toevallig heb ik al een paar nachten niet goed geslapen, of moet ik soms zomaar ineens huilen, maar echt, met mij gaat het prima!” Soms ben je hier zo goed in geworden, dat je zelf bent gaan geloven dat er echt niets mis is in je leven. Totdat er een tegenslag komt: je werk loopt niet lekker, je partner wordt ziek, je zoon heeft schoolproblemen. En dan barst de bom. De frustratie kan er nog maar op één manier uit: ongecensureerd en keihard. Soms met desastreuze gevolgen voor je relatie, je baan of je servies.

Klein maken is fijn
De pijn verkleinen lijkt op ontkennen, met één verschil: je weet dat er dingen niet kloppen in je leven, maar vindt het moeilijk om onder ogen te zien hoe naar het eigenlijk is. Vooral als je al eerder hulp hebt gehad en er al “alles aan gedaan hebt”, is het moeilijk te erkennen dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. Hoe vaak heb jij het gevoel dat je gefaald hebt tegenover je vriendinnen of je partner, omdat hun luisterend oor en goed(bedoeld) advies niet dat resultaat heeft gehad dat jij (en zij) zo graag wilde(n)? Hoe vaak voel jij het als jouw persoonlijk falen dat je -ondanks alles- nog steeds somber bent, nog steeds zoveel verdriet hebt of nog steeds zo boos en negatief bent? Dus maak je jouw pijn kleiner. Opnieuw zeg je “het valt wel mee, het gaat al een stuk beter, ik heb veel aan je gehad, het is gewoon even een fase waar ik doorheen moet”.

Geen pillen nodig
Verdoven… we kunnen er wat van. Van dat ene wijntje bij het koken naar een halve fles per avond (of meer). Troostshoppen (bij de Action, wie doet het niet). Roddelen. “Volgende week stop ik, maar nu heb ik nog zoveel stress en die sigaret geeft me rust.” Je het snot voor de ogen sporten. Facebook, Instagram, Netflix, lezen, seks of zelfs jezelf beschadigen. Verdoven geeft ons de illusie dat we even kunnen ontsnappen. Even niet voelen, even de zachte flow van de beloning, even een andere pijn om ons af te leiden. De kater komt later en vraagt dan opnieuw een shot dopamine, endorfine of cortisol. Allemaal hormonen die een rol spelen bij verdoving en verslaving. En het werkt! Op korte termijn. De gevolgen op lange termijn zijn vernietigend, dat bewijst onderzoek keer op keer.

Pijn is fijn?
De pijn opzoeken om haar niet aan te hoeven gaan, lijkt een tegenstrijdigheid. Maar je kent het vast wel: je hoopt dat je de oplossing vindt bij die veelbelovende cursus, die unieke workshop of misschien dan déze therapievorm. Kortstondige verlichting biedt het volgende dieet, de nieuwste meditatiemethode of het laatste webinar met revolutionaire beloften. Het helpt wel, maar lost in de kern niet voldoende op en de knagende worm van pijn,verdriet en afwijzing blijft je ’s nachts wakker houden.

In eigen hand
Weet je nog, die campagne van SIRE over huiselijk geweld: “Het houdt niet op, niet vanzelf, het houdt niet op, totdat jij het stopt”. Raak als het gaat over geweld bij de buren of dat vriendje van school. Maar net zo raak als het gaat over jouw eigen verdriet, jouw eigen teleurstelling, jouw eigen strijd.

Het houdt pas op als jij het stopt. Jij alleen bent verantwoordelijk voor de kwaliteit van jouw leven. Jij bent je eigen sleutel! Door die sleutel op de voor jou juiste manier te gebruiken, verandert er pas echt iets in de basis.

Lef loont!
Pijn gaat niet vanzelf weg. Ze slijt misschien, maar laat sporen achter. Sporen die als een uitgesleten pad in je geheugen en in je lichaam worden opgeslagen. Bij iedere ervaring die maar een beetje lijkt op die eerder ervaren pijn, schiet je als het ware weer in het oude spoor, dat nog weer een beetje dieper uitslijt.

Om daaraan definitief te ontsnappen is één ding nodig: MOED! De moed om naar de pijn toe te gaan. De moed om beetje bij beetje te leren de pijn te voelen, zodat je ervaart dat je in staat bent haar te dragen. De moed om erbij te blijven en te voelen wat er is en je lichaam zo de kans te bieden de pijn te verwerken en te helen.

Je hoeft het niet alleen te doen
In de trajecten die ik begeleid, werken we altijd eerst aan jouw draagkracht. Door middel van oefeningen, effectieve behandelingen en inzichtgevende opdrachten groeit jouw zelfvertrouwen en groeit jouw grip op je leven. Pas als jouw systeem eraan toe is om los te laten, zetten we de middelen in om dat ook te kunnen doen. En daarna begeleid ik je nog even, tot het vertrouwen in jezelf weer zodanig is dat je het “zelf” kunt.

Gun jij jezelf een beter leven? En durf je te zoeken naar de moed om dat eerste kleine stapje te zetten op weg daar naartoe? Neem dan eens contact op voor een vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek. Ook voor jou is een leven mogelijk dat rijk en vervullend is, met plezier, liefde en levenslust.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin
Blog Elma van der Salm Eindhoven _Moeiteloos

De kunst van vrouw zijn

De Servische kunstenares Marina Abramovic is bekend om haar confronterende performing art waarbij zij zelf onderdeel uitmaakt van het kunstwerk. Beroemd is haar opstelling The Artist is Present[1] waarbij zij, zittend op een stoel, mensen uitnodigt tegenover haar plaats te nemen. De kunstenaar en de bezoeker kijken elkaar in de ogen en maken in alle kwetsbaarheid contact, zonder woorden. Dagenlang zetten zich totale vreemden tegenover de kunstenaar – zij kijkt, ontmoet, raakt en wordt geraakt. Menselijk contact op de vierkante meter. Totdat uit het publiek haar ex-geliefde plaatsneemt op de stoel tegenover haar. Minutenlang kijken ze elkaar aan, wordt er niets uitgesproken, en tegelijk alles gezegd. Tranen van ontroering stromen over haar wangen en voor zowel de aanwezige museumbezoekers als de miljoenen kijkers op YouTube zijn het magische momenten van medemenselijkheid en sympathie.

Een mens als object
Al in 1974 maakte Abramovic haar installatie Rythm 0[2] – een eveneens zeer confronterende opstelling, die ik deze week tegenkwam op Facebook. Op een tafel liggen uitgestald 72 voorwerpen en Abramovic neemt plaats naast de tafel. De uitnodiging aan de bezoekers is om zelf een kunstwerk te creëren met de kunstenaar als object.

Waar in het begin de bezoekers haar strelen, kusjes geven en cake voeren, draait de sfeer, wanneer iemand begint haar kleding kapot te snijden met scheermesjes. Het gaat steeds verder en Abramovic staat daar, los van zichzelf, apathisch, als object. Het wordt de hel. Haar kleding wordt weggesneden, zij wordt in haar hals gesneden, een man drinkt haar bloed en een ander probeert haar te verkrachten. Er ontstaan opstootjes als iemand het neergelegde pistool laadt met de ene kogel die op tafel ligt en het tegen het hoofd van de kunstenaar zet. Het meest bizarre moment is, wanneer na zes uur wordt omgeroepen dat de voorstelling voorbij is. Abramovic komt tot leven en loopt besmeurd, beklad en met tranen in haar ogen op de mensen af, die zich geschrokken terugtrekken. Zij kunnen niet verdragen dat zij weer menselijk is geworden.

Geen mens
Wat me raakt in dit verhaal is niet eens haar moed om zich zo te objectiveren en daar de volledige verantwoordelijkheid voor te nemen (hoewel ik ook dat bijzonder dapper vind). Nee, wat mij vooral raakt, is de onmenselijke reactie van de bezoekers op deze vrouw als object. Als de kunstenaar uitstraalt dat zij een object is, wordt zij als object behandeld. De bezoekers overschrijden alle grenzen van menselijkheid in wat zij haar aandoen, zolang zij dat object is.

Erfenis van eeuwen
Vrouwen zijn eeuwenlang als object behandeld. Tot honderd jaar geleden verloor een vrouw haar zelfbeschikkingsrecht als ze trouwde. Pas in de jaren negentig van de vorige eeuw werd verkrachting binnen het huwelijk strafbaar gesteld. Nog steeds zijn er culturen waar de vrouw niet zelf haar levenspartner kiest omdat zij daar zogezegd niet bekwaam voor zou zijn. Al dat ontkennen van haar menselijkheid, haar recht op zelfbeschikking en op het inrichten van haar eigen leven – daarvan draagt iedere vrouw de sporen in haar denken en voelen mee. We noemen dat de moederwond.

Hardnekkig beeld
Gelukkig is er al veel ten goede veranderd. Toch leven veel vrouwen nog steeds met het beeld in hun hoofd dat zij altijd maar moeten voldoen aan de wensen van anderen. Zij “zien” zichzelf niet in hun menselijkheid – en worden dus ook niet gezien door hun omgeving. En dat geeft veel pijn, frustratie en verdriet.

Het is klaar!
Neem vanaf vandaag je plek in! Maak contact met je eigen menselijkheid, wees menselijk en laat dat zien. Houd rekening met jezelf, neem jouw behoeften serieus en wees zacht naar jezelf. Stop met van jezelf een object te maken dat er niet toe doet. Je doet er wél toe! Jouw lichaam is van jou en van niemand anders. Jouw geest is van jou en van niemand anders. Jouw gevoelens zijn van jou en dienen gerespecteerd te worden, in de eerste plaats door jezelf.

Vind je dit moeilijk? Weet je niet goed wat jouw grenzen dan eigenlijk zijn op je werk of in je relatie? Ben je uitgeput van het niet-voelen en wil je het anders? In mijn werk als Vrouwentherapeut heb ik al vele vrouwen geholpen hun eigen waarde weer te vinden. Praktisch, met een warm hart en effectief. Bel gerust voor een vrijblijvende kennismaking.

 

 

[1] The artist is present

[2] Marina Abramovic vertelt over Rhythm 0

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Ben jij eigenwijs of trouw?

Half februari opende de grote tentoonstelling rondom het werk van Jhieronymus (Jeroen) Bosch. De surrealistische schilder uit de vijftiende eeuw. Hel en verdoemenis, overspel, porno voordat het woord bestond. En zelfs een schilderij met een transgender aan het kruis. Zo erg was het toen gesteld met de acceptatie van seksegelijkheid en vrijheid van geaardheid, dat een tot vrouw omgebouwde man gekruisigd werd. Of zit het toch anders?

Uitgehuwelijkt
Het schilderij waarover ik het hier heb, heet “Sinte Ontcommer aan het kruis”. Het vertelt het verhaal van een fictieve heilige. Een mooie jonge vrouw wordt door haar vader uitgehuwelijkt. Zij weigert, want zij heeft in het geheim een gelofte van kuisheid afgelegd. Hij wordt woedend, laat haar geselen en sluit haar op in de kelder. Daar bidt zij tot god om haar onaantrekkelijk voor mannen te maken. Ter plekke groeit een baard aan. Haar aanstaande wil daarna niet meer met haar trouwen. Haar vader besluit haar te laten kruisigen als straf voor haar ongehoorzaamheid.

Gekruisigd
Niks transgender dus, maar hier wordt de kruisiging van de vrouwelijke schoonheid, eigenzinnigheid en kracht afgebeeld. De kruisiging van een vrouw, die aantrekkelijk en begerenswaardig was vanwege haar uiterlijke schoonheid. Maar haar innerlijke waarden werden niet gezien. Zij stond voor haar eigen waarde van kuisheid en had er veel voor over om die te behouden. Zelfs haar leven.

Trouw
In mijn nieuwe e-boek “ABC van jouw vrouwelijke energie” lees je, dat trouw zijn aan jouw eigen waarden ongelofelijk belangrijk is. Dat bijvoorbeeld het beleven van sensualiteit en “wellness” niet een luxe cadeautje voor jezelf is, maar een noodzaak om jouw vrouwelijke energie optimaal te laten stromen.

Mooi = goed
Het verhaal van Sint Ontcommer is een verzonnen verhaal. Een legende. Maar er zit natuurlijk een kern van waarheid in: de waarheid dat vrouwen door de geschiedenis heen vooral op hun uiterlijk beoordeeld worden. En dat dit vaak grote consequenties heeft voor de waarde die hen wordt toegekend. Maar ook de waarde die vrouwen aan zichzelf toekennen. Want de ene waarde leidt tot de andere: mooi = aantrekkelijk = een grotere kans op een huwelijkspartner = jouw levensdoel bereikt hebben. In onze maatschappij slaan we zelfs stappen over en is het geworden “Mooi zijn = levensdoel”.

Waar(de)
Waarde. Daarin zit het woordje “waar”. Zijn jouw waarden echt waar voor jou? Of heb je ze klakkeloos overgenomen van je partner, je ouders, de maatschappij? Ben je gaan geloven dat je er pas toe doet als je “mooi” bent? En wat heeft dat met je gedaan?

Eigen waarden
Weet je wat waar is? Jouw waarde bepaal jij zelf door trouw te zijn aan wat waar is voor jou! Door trouw te zijn aan de waarden die jou de vrijheid geven om te leven zoals het voor jou bedoeld is. Stop met het doden van jouw eigen waarden, die niet gezien of ge”waar”deerd worden door de mensen om je heen.

Troost
Sinte Ontcommer is een troostheilige. Zij “ontcommert” degenen die verdriet hebben. Zij steunt in het bijzonder vrouwen die relatieproblemen hebben. Sinte Ontcommer laat zien, dat trouw blijven aan je eigen waarden iets kost. Maar als je niet trouw blijft aan jezelf, kost je dat je gevoel van eigenwaarde. En daar is op den duur óók niet mee te leven.

Benieuwd naar het e-boek “ABC van jouw vrouwelijke energie”? Je kunt het hier gratis bestellen. Je ontvangt het boek dan binnen 24 uur in je mailbox.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Vrouwen aan de macht!

Daar stond ze, met haar toespraak. Dapper sprak ze zich uit: “Er moet in onze gemeente plaats zijn om vluchtelingen een thuis te bieden en een warm welkom.” Achterin de zaal klonk geroezemoes. Iemand riep iets. Een harde mannenstem begon te zingen, anderen vielen hem bij: “Daar moet…” Ze ging stug door. Opkomend voor wat zij in haar hart voelde als nodig, als waar. Haar moederhart deed pijn bij het zien van al het leed dat kinderen werd aangedaan. Het spreken werd haar bijna onmogelijk gemaakt. Ze werd bang. Het gezang klonk harder, werd ruwer: “… een piemel in…”

Chaos
We leven in bijzondere en soms chaotische tijden. Het journaal toont dagelijks de gevolgen van oorlogen en geweld ver weg. Die gevolgen zijn nu ook heel dichtbij zichtbaar. Want de stroom vluchtelingen zoekt ook in ons land een veilig heenkomen.

Het binnenkomen van zoveel mensen uit andere culturen heeft voor onrust en angst gezorgd. Want “daar” gaan ze heel anders om met vrouwen. Dáár heeft de vrouw nog steeds een ondergeschikte positie. En dat idee nemen ze mee naar hier, samen met onrespectvol gedrag. En dat botst met onze waarden.

Porno
Maar, de vraag moet gesteld worden: wat ís eigenlijk de positie van de vrouw in onze maatschappij? Zijn wij in het westen, met onze pornografisering van het vrouwenlichaam niet net zo doorgeschoten in respectloosheid als de binnenkomende moslimmannen met hun gesis en aanrandingen? Wat te denken van Nederlandse mannen die – opkomend voor “onze normen en waarden” –  vrouwen toescanderen “Daar moet een piemel in”, als die vrouwen zich uitspreken vóór een ruimhartige opvang van vluchtelingen?

Revolutie
Nina Elshof schrijft in de Koorddanser van deze maand een stuk over een revolutie die zij voorziet voor 2016. Zij spreekt over een herwaardering die van oorsprong vrouwelijke principes en domeinen zullen ondergaan.

Ook ik zie die ontwikkeling en juich die van harte toe. Het wordt tijd dat zowel mannen als vrouwen hun plaats in de maatschappij innemen vanuit hun specifieke kracht en waarde. Niet als tegenpolen, maar elkaar aanvullend, samen sterker dan ieder voor zich. Van oudsher typisch vrouwelijke krachten moeten dan wel herkend, erkend en omarmd worden. Die krachten moeten de ruimte krijgen op een bij onze tijd passende manier.

Kracht
Maar wat zijn dan die typisch vrouwelijke krachten? En betekent herwaardering daarvan dat de vrouw terug moet naar het aanrecht en de keukentafel?  Integendeel, de specifiek vrouwelijke kracht als hoedster van sociale verbanden is van grote betekenis voor onze maatschappij. Die kracht die oog heeft voor het belang van het grotere geheel. Vroeger beperkte zich dat tot het gezin. Tegenwoordig hebben we die kracht, meer dan ooit, óók nodig in de samenleving.

Eerherstel
Het wordt tijd dat de typisch vrouwelijke elementen van baren (creëren), opvoeden (richtlijnen geven), zorgen (verzorgen, voeden en verder kijken dan vandaag) meer ruimte krijgen. Niet alleen in het gezin, maar ook in boardrooms, in maatschappelijke organisaties en in de politiek. Daarbij moet er ruimte zijn voor iedereen, man of vrouw, om dat op zijn of haar eigen wijze vorm te geven. Gelukkig laten vrouwen zich steeds meer horen. Zij vragen meer ruimte voor typisch vrouwelijke kwaliteiten als zorgzaamheid, duurzaamheid, sensualiteit en bouwen aan huis en haard. En zoals het vrouwen betaamt, doen zij dat met doorzettingsvermogen, wijsheid en humor. Want een vrouw weet als geen ander hoe zij zaken naar haar hand kan zetten, zonder daarbij het belang van de ander uit het oog te verliezen. Daarmee hebben vrouwen het al duizenden jaren gered. Zijn zij het cement geweest van relaties, gezin en de samenleving.

Emancipatie 2.0
Emancipatie betekent niet het verdringen van de één ten bate van de ander. Nee, het betekent dat ieder met zijn en haar eigen waarden en specifieke kracht zijn en haar eigen plek inneemt. Daarvoor is het noodzakelijk dat mannen én vrouwen zich (opnieuw) verbinden met hun authentieke mannelijkheid en vrouwelijkheid. Daarvoor is heling nodig. Heling van hoe wij kijken naar wat typisch mannelijk en typisch vrouwelijk is. Maar ook heling van individuele vrouwen en mannen, die nooit echt hebben mogen zijn wie ze zijn.

Bron:
2016, vrouwelijke revolutie van huis-en-haard – Nina Elshof (Koorddanser 33/337, februari 2016)

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

8 dingen die je niet wist over het vrouwelijk orgasme

Demonen
Je zou het niet denken, maar vrouwen hebben niet altijd hun geslachtsdelen nodig om een orgasme te ervaren. Wrijven aan je wenkbrauwen of zelfs het puntje van je neus kan al voldoende zijn.  En wat te denken van de vrouw die iedere keer als ze haar tanden poetste een orgasme kreeg.

Ook mensen met een dwarslaesie kunnen orgasmen ervaren door het stimuleren van andere lichaamsplekken. Het is allemaal niet zo uitzonderlijk als het lijkt. Want bij een orgasme reageert het lichaam op prikkelingen van verschillende zenuwen. En dat levert een ingewikkeld samenspel op van lichaam en geest. Zo dacht de tandenpoetsdame bijvoorbeeld, dat ze tijdens een orgasme door demonen bezeten was. En dat is wel even schrikken.

Hik
Het krijgen van een orgasme kan helpen tegen de hik. “Hik stik stou, ik geef de hik aan jou”, zongen wij vroeger als we onafgebroken de hik hadden. Wat echt helpt tegen de hik? Een orgasme! Hoe het precies zit, weten we niet, maar het heeft in elk geval iets te maken met signalen door de zenuwbanen die ervoor zorgen dat de oncontroleerbare hikreflex doorbroken wordt.

Vruchtbaarheid
In de vroege 19e eeuw werd het vrouwelijk orgasme gepromoot als oplossing voor vruchtbaarheidsproblemen.  Artsen adviseerden mannen hun echtgenotes te “plezieren” om zo de kans op een zwangerschap te vergroten. De theorie was, dat door het vrouwelijk orgasme het mannelijk zaad in de baarmoeder werd “opgezogen” en zo de bevruchting bevorderde. In de jaren vijftig werd die theorie naar het rijk der fabelen verwezen na uitgebreid onderzoek door de beroemde Masters & Johnson (1966).

Vibrator
De eerste vibrators waren medische hulpmiddelen om hysterie te bestrijden. Hysterie (verwant aan het Griekse woord voor baarmoeder) werd in de 19e eeuw gebruikt als verzamelnaam voor vrouwenkwaaltjes als nervositeit, slapeloosheid en verminderde eetlust. Het kwam vooral voor bij weduwen, maagden en nonnen. In sommige dokterspraktijken stonden grote masturbatiemachines, aangedreven door stoom. Algauw werd een handzamer apparaat uitgevonden: de eerste vibrator. Deze werd tot 1930 als medisch behandelinstrument ingezet. Daarna verflauwde de aandacht voor hysterie.

Sinds de tachtiger jaren van de vorige eeuw maakte de vibrator een ware comeback. Maar nu als seksspeeltje. En tegenwoordig ontbreekt hij in bijna geen enkele slaapkamer.

Gemeenschap
Vrouwen kunnen op verschillende manieren een orgasme ervaren en geslachtsgemeenschap is daarbij de minst effectieve. Slechts 25% van de vrouwen komt op deze manier tot een hoogtepunt. De meeste vrouwen bereiken hun orgasme door het stimuleren van de clitoris met de hand, met de mond, de penis of door gebruik van een vibrator. Of natuurlijk door een  combinatie van dat alles. Niks om je voor te schamen dus, als jij alleen zó kunt klaarkomen.

Orgasme?
Je hoeft niet altijd een orgasme te krijgen om bevredigende seks te hebben. Vrijen is fijn en ontspannend, maar soms heb je zoveel stress, dat het “naar een orgasme toewerken” je meer inspanning kost dan het ontspanning oplevert. Geniet van elkaar, van elkaars nabijheid, van elkaars warmte en gun je partner zijn of haar orgasme. En voel je nooit schuldig of onvolledig als het bij jou niet (altijd) lukt.

Intimiteit
Voor vrouwen is intimiteit de weg naar seksualiteit (en het bereiken van een orgasme) en niet andersom. Vrouwen hebben tijd nodig om op te warmen en “in the mood” te komen. De bloedtoevoer naar de schaamlippen en clitoris wordt vergroot door deze te stimuleren, wat het plezier voor haar vergroot en het bereiken van een orgasme makkelijker maakt. Begin daarom het  voorspel al buiten de slaapkamer, door elkaar aan te kijken, te knuffelen of stoute appjes te sturen.

Hulp
1 op 3 vrouwen heeft moeite met het krijgen van een orgasme. In maar een klein deel van de gevallen heeft dit een medische of lichamelijke oorzaak. Praat er daarom over met je huisarts of gynaecoloog of zoek psychosociale hulp als je je erg zorgen maakt hierover.

Bronnen:
Haar orgasmeboek – Goedele Liekens (2011);
Ted-talk Mary Roach – 10 things you didn’t know about orgasm (2009)

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

JE SUIS! Waarom Keulen niet bijzonder is.

De  gebeurtenissen in Keulen in de Nieuwjaarsnacht veroorzaken wereldwijd een schok van ontzetting en het nieuws wordt erdoor beheerst. Getroffen vrouwen doen massaal aangifte wegens aanranding, diefstal en zelfs verkrachting. Niet alleen in Keulen, maar ook in Hamburg en andere Duitse steden. Rechtse partijen en social media jagen de vluchtelingenhaat nog eens aan. Hun tegenstanders verzwijgen juist de nationaliteiten van de vermeende daders. In de NRC solliciteert Monique Samuel naar de functie van VN- vrouwenvertegenwoordiger. En ook “Free a Girl” haalt het nieuws door naakt op straat te protesteren tegen de “verkrachtingscultuur”.

De gezagsdragers adviseren
Inmiddels is in Keulen de chef van politie met pensioen gestuurd en staat ook de positie van de burgemeester onder druk. Zij adviseerde vrouwen om mannen “op ten minste armlengte te houden”. Intussen zijn de slachtoffers niet alleen meer de aangerande vrouwen, maar ook gewone burgers, die opnieuw hun (moslim)geloof moeten verdedigen tegen doorgeslagen lafaards.

Beeldvorming
Wat ik mij bij dit alles afvraag is: wat doet de berichtgeving over deze incidenten nu eigenlijk met jou en mij? Met vrouwen die dagelijks, hun leven lang al, allereerst als vrouw en daarna pas als mens, functionaris of professional worden gezien. Die er hun leven lang al mee te maken hebben dat ze, als vrouw van vlees en bloed, vooral als vlees worden gezien. Wat doet het met jou en mij, als wij – opnieuw – verantwoordelijk worden gemaakt (“hou’m op armlengte!”) voor de seksuele aandrift van mannen om ons heen? Wat gebeurt er in ons hoofd, wat gebeurt er met ons zelfbeeld? Wat doet het met onze vrijheid om te zijn wie we zijn? Op welke manier beïnvloedt het hele scala van berichten de manier waarop wij naar onszelf kijken?

Niets nieuws
De daders van de aanrandingen in Keulen (b)lijken asielzoekers te zijn, vluchtelingen uit islamitische landen. Deze mannen hebben een beeld van vrouwen dat we in het westen “ouderwets” noemen. Maar is dat wel zo ouderwets? Jij en ik weten toch als geen ander, dat seksueel grensoverschrijdend gedrag óók in de westerse samenleving aan de orde van de dag is? Ook toen er nog geen islamiet in de buurt was, werden Hollandse vrouwen aangerand, bepoteld, vernederd en verkracht. Door buurmannen, collega’s, vrienden, echtgenoten, vaders, grootvaders en dit gebeurt nog steeds. Door mannen die de vrouw als ondergeschikt zien. Als vlees, dat je naar jouw believen mag aanraken, benaderen, gebruiken. Mannen die menen te weten wat goed is voor jou, voor mij, voor ons vrouwen.

Daarom schuilt er in mijn ogen een gevaar in de collectieve verontwaardiging van ministers en gezagsdragers.

Je suis!
Want waar vrouwen, over de hele wereld, vechten voor het recht op zelfbeschikking over hun lijf en leven, bekruipt mij intussen het gevoel dat ik in mijn eigen land dit recht, deze vrijheid, dreig kwijt te raken aan een overheid die opnieuw vrouwen wel eens zal vertellen wat goed voor hen is. Die vrouwen vertelt, dat we mannen “op armlengte” moeten houden. Of die maatregelen gaat nemen “om ons te beschermen”. En daarbij de impliciete boodschap geeft, dat wij vrouwen niet voor onszelf kunnen zorgen. Dat we bescherming nodig hebben. De boodschap dat we terecht bang zijn, omdat de wereld groot en boos is en wij vrouwen zwak en klein.

En dat zint mij niet. Want ik geloof juist in de onverwoestbare levenskracht van vrouwen.

Kracht
De levenskracht waarmee ze kinderen dragen, baren, voeden en opvoeden. De levenskracht waarmee ze op hun 63e een opleiding beginnen en een eigen praktijk starten waarin ze hun passie (eindelijk) leven. De levenskracht waarmee ze op hun 70e nog aan een nieuwe relatie beginnen. De kracht waarmee ze op hun 10e voor hun jongere broertje zorgen omdat mama ziek is. En zo zijn er nog tientallen voorbeelden te bedenken.

Ik wijd mijn leven aan het helpen van vrouwen om die kracht te ont-dekken en in te zetten. En daarbij wil ik me niet laten uitspelen tegen een religie. Seksueel misbruik, seksueel grensoverschrijdend gedrag en patriarchaal denken, zijn van alle tijden, van alle landen, van alle geloven en van alle leeftijden.

Grenzen
Misdaad dient bestraft te worden. Misdaad van de ene mens tegen de andere. Iedere misdaad die de persoonlijke grenzen van een andere mens overschrijdt, of het nu inbraak is of diefstal, aanranding, verkrachting of moord is. De persoonlijke grens van ieder mens is een heilige grens, die je niet zonder toestemming en met instemming van de ander over gaat. Of het nu een man of een vrouw is, een christen of atheïst, een moslim of een kopt, een asielzoeker of een westerse burgemeester. Daarvoor hoef je elkaar niet op armlengte te houden. Daarvoor hoef je een ander slechts te behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden.

Ben jij ooit seksueel misbruikt, op wat voor wijze dan ook, en heb je daar nog last van? Blijf daar niet mee lopen, maar zoek hulp. Jouw seksualiteit is van jou en van niemand anders. Jij hebt het recht op vrijheid in je hoofd en in je lijf. Jij hebt het recht om jouw vrouwzijn in alle volheid te leven en ervan te genieten. Jij bent van JOU en ik help je er graag bij dat weer in jezelf te ontdekken en uit te leven.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin