Narcistische ouders? Hoe ga je ermee om.

“Hoe kan iemand zo zijn?” Vertwijfeling klonk door in haar stem. Haar moeder leek niet tot liefde in staat. Zij had altijd commentaar op haar dochter. Zette haar voor schut tegenover vriendinnetjes. En pestte haar. Hoe klein ze ook was. De dochter was inmiddels zelf moeder en had een goede baan. Maar de hel van haar jeugd speelde haar nog iedere dag parten. In therapie ontdekte ze dat haar jeugd is verpest door een narcistische ouder. Dat zij slachtoffer is van narcistisch misbruik. En dat ze geen rotkind is, zoals haar moeder haar altijd noemde.

Narcistisch misbruik in gezinnen komt vaak voor. En overstijgt de generaties. Latere risico-ouders, zijn de kinderen aan wie van kleins af aan veel te hoge eisen werden gesteld. Kinderen die “groter” moesten zijn dan ze eigenlijk waren. Deze kinderen hebben niet geleerd om te gaan met de hulpeloosheid, zwakheid en kwetsbaarheid die nu eenmaal bij het kind zijn horen. Alles dat hen er later – onbewust – aan herinnert dat ze zelf ooit hulpeloos en kwetsbaar waren, moet het ontgelden. Zelfs hun eigen kinderen. En zo wordt deze cirkel van narcistische pijn doorgegeven van generatie op generatie.

Grote gevolgen
Wat zijn nou de gevolgen van narcistisch misbruik in het gezin? Een interessant boek dat daarover gaat is Het drama van het begaafde kind door Alice Miller. Dit boek legt heel helder uit hoe kwetsbaar het immer gevoelige kind is voor onverwerkte pijn van ouders. Het kind neemt -onbewust- deze pijn op zich, om pappie of mammie te ontlasten. De hulpeloosheid van het kind, zijn kwetsbaarheid en onbevangenheid, herinneren de misbruikende ouder aan de eigen, niet te verdragen hulpeloosheid en kwetsbaarheid. En in plaats van die pijn te dragen en te verwerken, reageert de ouder als in een reflex alle frustratie af op het kind. Het kind wordt zo de bliksemafleider voor alle opgehoopte en onverwerkte frustratie en pijn van de ouder.

Vele gezichten
Het trauma van een dergelijke opvoeding kent vele gezichten. Soms ontwikkelt het kind zélf een narcistische persoonlijkheid en herhaalt zo het misbruik uit de eigen jeugd. Soms ontpopt het kind zich tot een ware vredestichter, die het alles en iedereen naar de zin probeert te maken, maar daar nooit echt in lijkt te kunnen slagen. Vaak ontwikkelt zich een vernietigende innerlijke criticus, een innerlijke stem die je dag in dag uit afwijst, bekritiseert, vernedert en klein  houdt. De narcistische ouder lijkt zich voorgoed in het brein van het kind te hebben genesteld. En blijft daar zijn vernietigende werk doen.

“Ik houd mij klein om jou je groot te laten voelen”
Wat ik óók tegenkom in mijn praktijk zijn de kinderen die, inmiddels zelf volwassen, hun eigen groei en ontwikkeling saboteren. Niet omdat ze niet willen groeien, maar omdat ze intuïtief aanvoelen dat de narcistische ouder deze blijken van zelfstandigheid, intelligentie en groei niet zal goedkeuren. De angst opnieuw bekritiseerd, belachelijk gemaakt of ontmoedigd te worden is simpelweg te diep ingesleten en kan niet gestopt worden. Dan stoppen zij nog liever hun eigen groei. Tot de maat vol is en de boel vastloopt. Het inmiddels volwassen kind raakt overspannen, burn-out of depressief. Of de relatie met de ouder escaleert en het komt tot een breuk, met alle pijnlijke gevolgen van dien.

Wat kun je doen, als jij denkt dat je slachtoffer bent van een narcistische ouder?

Je ouder en jij zijn beiden volwassen
Allereerst is het heel belangrijk om te beseffen dat je ouder een volwassen persoon is en ook als zodanig verantwoordelijk gehouden kan worden voor zijn of haar acties. Het is niet jouw verantwoordelijkheid om je vader of je moeder “uit de wind” te houden. Het is niet jouw schuld als papa of mama verdriet heeft, omdat jij je eigen weg wilt gaan en voor je eigen leven kiest.

Zoek hulp
Herken je bovenstaande? Heb je veel last van negatieve innerlijke stemmen en voer je onophoudelijk ondermijnende innerlijke gesprekken met jezelf? Geloof je niet dat jij onschuldig bent? Dan is het raadzaam om hulp te zoeken bij een therapeut die ervaring heeft met trauma na narcistisch misbruik. Het is noodzakelijk, om los te komen van die destructieve overtuigingen, die je keer op keer terugduwen in de pijn van vroeger.

De enige manier om deze destructieve cirkel te doorbreken is om de verantwoordelijkheid voor je eigen pijn en trauma’s op je te nemen en te gaan werken aan je herstel, zodat je los kunt komen van de destructieve invloed van de narcistische ouder.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Het laatste taboe? De Overgang

De Overgang: een taboe?
Ja! Alhoewel iedere vrouw erdoorheen gaat. En dus iedereen die een vrouw kent ermee te maken krijgt. Al is het zijdelings. Denk maar eens aan de partners, vrienden, kinderen, collega’s, werkgevers, buschauffeurs, buren van al die vrouwen. Iedereen die een vrouw van tussen de 40 en 60 jaar in zijn of haar omgeving heeft, komt in aanraking met de effecten van de overgang. En de gemiddelde vrouw kan dus gedurende een periode van grofweg 15 tot 20 jaar in haar leven te maken krijgen met klachten op lichamelijk, psychosociaal, emotioneel en seksueel gebied die te relateren zijn aan de overgang. Nooit bij stilgestaan hè?

Niks laten merken, niet over praten
Op dit moment in Nederland leven er meer dan 3 miljoen vrouwen in de fase die de Overgang heet. En die vrouwen nemen gewoon deel aan de maatschappij. Zij zitten niet ergens in een grot te wachten tot het overgaat… Ze zorgen voor hun gezin, voor hun zorgbehoevende ouders. Ze functioneren op hun werk en draaien hun huishouden. Ze maken carrière en regelen van alles en nog wat. En doen dat terwijl hun lichaam door een hormonale achtbaan gaat die vergelijkbaar is met de puberteit, maar misschien nog wel meer impact heeft.

Wat gebeurt er dan zoal?
Zo rond hun 40e beschikken vrouwen (gemiddeld genomen, uitzonderingen daargelaten) over nog maar 3% van de eicellen waarmee ze geboren zijn. Ja, je leest het goed: meisjes worden geboren met een voorraadje eicellen (of eigenlijk follikels waaruit eicellen rijpen, maar ik wil het niet te technisch maken) waar ze hun hele vruchtbare leven mee moeten doen. Dat voorraadje eicellen speelt een grote rol in de maandelijkse cyclus van opkomen en weer afnemen van vrouwelijke hormonen.

Die vrouwelijke hormonen zijn verantwoordelijk voor een onnoemelijk groot aantal processen in het lichaam van een vrouw. Van het stevig houden van de huid, tot het verdelen van vet over het lichaam. Van zwanger kunnen worden tot zich emotioneel welbevinden. Van het voelen van een diepe verantwoordelijkheid voor het welzijn van anderen tot het regelen van de lichaamstemperatuur. Ze hebben invloed op de zin in seks, zin in eten, zin om alleen te zijn of juist met mensen. En nog veel en veel meer.

In balans, uit balans, nieuwe balans
Je snapt dus, dat als er op al die terreinen van alles gaat veranderen als er ook maar iets verandert in die hormoonbalans. En dat gebeurt dus al vanaf ongeveer het 40e levensjaar van een vrouw! Op den duur raakt het mandje met eicellen leeg en stopt de menstruatie voorgoed: dát is de menopauze. De overgang is de gehele periode van aanpassing van het lichaam aan de afname van vrouwelijke hormonen. Die Overgang, dat is écht een hele overgang…

Taboe? Of serieus nemen
Waarom is dit zo’n taboe? Waarom wordt er vaak zo lacherig over gedaan? “Het zal de overgang wel zijn..” Met andere woorden: dan hoef je het niet zo serieus te nemen, het gaat wel weer over. Soms krijgt een vrouw dermate ernstige klachten, dat ze ermee naar de huisarts gaat. Niet zelden wordt dan de diagnose depressie of burnout gesteld en krijgt zij antidepressiva voorgeschreven. Dat kán helpen. Maar meestal maar tijdelijk. En de bijwerkingen zijn niet mis te verstaan, bijvoorbeeld doordat deze middelen een negatieve invloed hebben op de lustbeleving. Iets wat je juist niet wilt.

De overgang is geen depressie! Die depressieve- of burnoutklachten zijn reëel, maar komen juist vaak uit iets heel anders voort. De hormoonwisseling tijdens de overgang maakt alleen, dat die onderliggende oorzaken niet meer genegeerd kunnen worden. En dat je er dus mee aan de slag mag. En hoe vroeger je dat doet, hoe minder last je van nare overgangsverschijnselen zult hebben.

De overgang als wake-up call om onverwerkte pijn aan te pakken
en te leren anders (beter!) met jezelf om te gaan?

De overgang als wake-up call om eindelijk eens iets te gaan doen
aan de chronische stress in je leven?

De overgang als uitnodiging van het leven om
-door het ongemak en de pijn heen-
je te ontwikkelen tot wijze, waardige vrouw
die haar plaats met kracht en zelfkennis inneemt?

Het antwoord op al deze vragen is een hartverwarmend: Ja!

Dát lijkt met niet bepaald iets om in een verdomhoekje te stoppen, maar juist iets om aan te gaan, als het nodig is met de juiste begeleiding en hulp.

Als Vrouwentherapeut© ben ik sinds kort gecertificeerd SDDO-Overgangstherapeut® en kun je bij mij terecht voor hulp en ondersteuning in deze turbulente levensfase. Daarbij roep ik indien nodig de expertise in van Liesbeth Messing, orthomoleculair therapeut i.o. en Hormoontrainer met wie ik een samenwerkingsverband ben aangegaan om vrouwen in de overgang optimaal en multidisciplinair te kunnen ondersteunen.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Ik ben boos! Boos op de dokter…

Ik ben boos! Boos op huisartsen die -nog steeds- na een consult van maximaal tien minuten en zonder verder onderzoek antidepressiva voorschrijven. Boos op praktijkondersteuners die, zonder door te vragen of verder onderzoek, hun patiënten naar huis sturen met een linkje naar een online module om te leren omgaan met gevoelens van somberheid (écht gebeurd!). Ik ben boos op zorgverzekeraars die deze “zorg” klakkeloos vergoeden, omdat het zogenaamd “evidence-based” zorg is.

Want het kán zo anders…

Een pil met een bijsmaak

Er kleven verschillende ernstige bezwaren aan het voorschrijven van psychofarmaca (= chemische middelen die ingrijpen op de psyche). Ten eerste: niet iedereen reageert even goed of naar verwachting op de voorgeschreven medicatie, omdat hun lichaam de stoffen niet, anders of verstoord afbreekt. In het beste geval werkt het dan niet en plast men deze afvalstoffen uit en komen ze in het oppervlaktewater terecht.

Maar je kunt ook last krijgen van ernstige bijwerkingen, die je van de regen in de drup helpen. Bijvoorbeeld, je gevoelens van angst kunnen verergeren in plaats van verminderen, zeker in de eerste weken van de medicatie. Je kunt seksuele stoornissen krijgen, bijvoorbeeld niet meer opgewonden raken of niet meer tot een orgasme kunnen komen. En dat is echt niet wat je wilt – seksuele opwinding, verlangen en orgasmes zijn namelijk ontzettend belangrijk en ondersteunend voor je emotionele welbevinden door het vrijkomen van allerlei “gelukshormonen”.

“The Happy Pill”

Een andere bekende en erg nare bijwerking van antidepressiva is dat je gedachten aan zelfmoord kunt krijgen, die je eerder niet had.  Je kunt zelfs dingen gaan zien of horen die er niet zijn (hallucineren). De documentaire The Happy Pillvertelt het schokkende verhaal van Silje Marie Strandberg, die ziek werd van de medicatie die haar had moeten helpen.

Maar mijn allergrootste bezwaar tegen het te snel en zonder gedegen onderzoek naar
de oorzaak van de somberheid of angst voorschrijven van deze medicatie is,
dat het jouw geloof in je eigen kracht ondermijnt.

Je gaat daardoor denken dat er iets mis is met jou, terwijl je misschien “alleen maar”gevoeliger bent dan gemiddeld. Je gaat denken dat je een patiënt bent en dat je ziek bent, terwijl je misschien een voor jou heel normale reactie hebt op de stress in jouw leven. Dat de angst en somberheid die je ervaart een afweerreactie zijn. Een afweerreactie op de eisen die er aan jou gesteld worden door jezelf, je ouders, school, je partner, de maatschappij… Of dat het een waarschuwingssignaal is van je lichaam dat je in een ongezonde relatie zit… Daar helpt geen pil tegen, maar is een heel andere aanpak nodig.

Ondermijnende pil:  het werkt wel, maar helpt niet

Antidepressiva die op die manier worden ingezet, zijn symptoombestrijders. De oorzaak van de somberheid, angst en pijn wordt niet verholpen. Integendeel, die sluimert, weggedrukt en al, verder in je systeem. Op het moment dat je gaat proberen de medicijnen af te bouwen, komt de pijn met verdubbelde energie boven. Want: de pijn wegdrukken is de oplossing wegdrukken. En wat doe je dan? Precies, je verhoogt de dosering en slikt verder.

Je gelooft het misschien niet, maar deze gevoelens zijn er niet voor niets.
Ze zijn er omdat je lichaam jou een signaal wil geven. Ze zijn er omdat ze je willen helpen.
Door ze tot taboe te verklaren of door te proberen ze weg te drukken, worden ze niet minder.

Gelukspil?

Let wel: ik ben blij dat er middelen bestaan ter ondersteuning van mensen die lijden aan depressies veroorzaakt door een serotonine-disbalans.  Maar antidepressiva zijn niet een wondermiddel dat alle problemen oplost. Antidepressiva grijpen in op de chemische balans in het brein en hebben daar grote invloed. Je kunt makkelijk beginnen met deze medicatie, maar ermee stoppen is moeilijker dan stoppen met heroïne… (1:59 min.)

Holistische aanpak helpt

Als holistisch therapeut en coach kijk ik heel anders naar deze zaken. Ik kijk naar het geheel van jouw geest, jouw ziel én jouw lichaam en ik betrek alledrie deze domeinen bij de behandeling. Ik help je allereerst jouw draagkracht vergroten, zodat je gaat geloven in jezelf en dus sterker wordt. Ik kijk samen met jou naar de bron van de pijn, angst of somberheid  en leer je daarmee dealen op een manier die bij jouw draagkracht van dat moment past. Zodat je vertrouwen in jezelf groeit.

Ik help je beter omgaan met de kritische gedachten die je over jezelf of je omgeving hebt en waardoor je vast bent gelopen. Ik help je omgaan met gevoelens van hopeloosheid, angst en negativiteit.

Ik werk samen met jou aan je herstel. Ik help je te stoppen met jezelf als “raar”, “afwijkend” of “gek” te zien. Iedere oorzaak vraagt een andere aanpak, maar wel één die bij jou past! En altijd een aanpak die jouw zelfdragend vermogen versterkt en verbetert.

Jij bent het waard om van te houden

Waarom ik dat doe? Omdat ik hartstochtelijk van mensen houd en geloof dat iedereen een plaats op aarde en in de maatschappij verdient. Omdat ik voor jou degene wil zijn die ik zelf ooit nodig had. Omdat ik het vertik me neer te leggen bij de epidemie van met name jonge mensen die zijn gaan geloven dat er iets mis met hén is omdat ze HSP, ADD of ADHD, PDD-NOS of welke afkorting dan ook opgestempeld hebben gekregen. En in het vervolg daarop verslaafd zijn gemaakt aan medicatie die hen niet écht beter maken. En vooral omdat jij het waard bent om voor te vechten!

Hoor me goed: ik ben niet tegen medicatie! Soms is het de enige optie en kan het levens redden. Maar, zoals gezegd: er kan zoveel meer in de behandeling van angst, somberheid en stress. Mijn devies: als alle andere mogelijkheden, inclusief een holistische aanpak, zijn uitgeput, als er gedegen onderzoek is gedaan naar de oorzaak van de somberheid en er nog steeds ernstig psychisch lijden is, kan het een weg zijn om tot medicatie over te gaan. En dat kán gewoonweg niet beslist worden na een consult van tien minuten in de huisartsenpraktijk.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

#MeToo

Het raakt me. Dieper dan ik wilde toegeven. De hashtag #MeToo en alle vrouwen, bekend en onbekend, die aangeven zich geïntimideerd, bepoteld, bespeeld en gemanipuleerd te voelen door mannen. Mannen die onze lichamelijke, geestelijke en emotionele grenzen overschrijden. En ik ook. #MeToo.

Ik heb gewacht met naar buiten treden. De vrouwentherapeut zweeg. Opnieuw. Ik zweeg omdat ik met mezelf in het reine moest komen. Omdat ik vocht tegen de schaamte, vocht tegen de herinneringen. Vocht tegen het gevoel van niet toe te willen geven hóe erg het is. Ook al lijkt het niet erg. Omdat dát is wat we te horen kregen: “Doe niet zo flauw”, “Preutse trut, jij kan ook niet tegen een geintje.” Omdat ik de goede mannen in mijn leven niet in verlegenheid wil brengen. Want natuurlijk zijn die er óók, en gelukkig in mijn leven in de meerderheid!

Maar het is niet te stoppen. Mijn lijf doet al dagen pijn. De herinneringen, de schaamte, de wanhoop, het gevoel “gek” te zijn, zwerkt als een zwarte vogel door mijn bekken. Strekt zich uit langs mijn ruggengraat en maakt dat ik me klein maak. Krom trek. Mezelf onzichtbaar maak.

Zes was ik toen mijn opa voor het eerst mijn lichamelijke grenzen overschreed. De eerste herinneringen, de schok, de schaamte. “Niks zeggen want anders moet opa naar de gevangenis, en jij ook!” De dreiging. Opgeslagen in mijn systeem. Het duurde jaren. En het duurt jaren om ermee te leren leven. Gaat misschien wel nooit helemaal weg.

Dertien jaar. Wachten op de trein, het is een warme dag. Ik loop de friettent binnen om een ijsje te halen van mijn zakgeld. Drie grote kerels, bouwvakkers. “Wil je een knaak verdienen? Een augurrek in je k*t!” hahahahaha, bulderende lach. Ik verstijf, weet niet wat ik moet doen, waar ik moet blijven. Niemand die iets zegt. Voel me vies, bang, klein.

Jaren later, in mijn eigen huis. Verstopte riolering. ’s Avonds laat, warme zomeravond, voetbal op tv. Man van het ontstoppingsbedrijf komt. Repareert de boel en op de drempel van mijn woonkamer komt hij ineens op me af, met grijpende handen en getuite mond: “Ik ga je zoenen…” Ik deins terug, en zeg dat we dát niet gaan doen. Hij schrikt van zichzelf en mompelt iets van sorry en verdwijnt. Laat mij verward en geschrokken achter. De volgende dag neem ik een besluit en rijd naar zijn huis. Terwijl zijn vrouw op het terras zit, spreek ik hem aan. Hij schrikt nog verder, biedt zijn excuses aan, maar zijn reactie geeft me de indruk dat het niet de eerste keer was dat hij dit deed. Ik voel me sterk en ben trots op mezelf.

Tussendoor: tientallen kleine en grotere voorvallen. Aan mij gericht, aan vriendinnen, onbekende vrouwen op terrassen. Meestal keek ik toe en zweeg ik, deelde ik in haar ongemak. Soms niet, soms sprak ik de man in kwestie erop aan: “Heb je enig idee hoe vervelend dit is voor een vrouw?” De reactie was vaak: “Ik bedoel er toch niks mee? Het is juist een compliment.” Yeah, right…

Ja, lieve mannen: vrouwen zijn prachtig. Maar vrouwen zijn kwetsbaar. Vrouwen groeien op in een wereld waarin de macht nog altijd bij jullie ligt. Jullie zijn fysiek sterk. Jullie zijn vaak groter dan wij. En wij hebben geleerd, al eeuwenlang, dat het niet netjes staat voor een meisje om van zich af te bijten. Ons is eeuwenlang geleerd dat wij niet van onszelf zijn. Dat wij moeten ontvangen. Toen een van de kroonprinsessen van Engeland haar moeder vroeg wat ze moest doen tijdens haar huwelijksnacht, dat ze bang was voor wat komen zou, kreeg ze te horen: “Close your eyes and think of England, dear…”, ik bedoel maar.

Dát, die boodschap zit in onze cellen. En dát doet het meest pijn: dat we gezwegen hebben toen we moesten spreken. Dat wij degenen waren die zich schaamden, in plaats van de mannen die onze persoonlijke grenzen overschreden. Het doet pijn dat we niet veilig waren in ons eigen lijf. Het doet pijn dat onze seksualiteit, waarmee we zo ontzettend veel kunnen bieden, is verkwanseld, platgeslagen, vertrapt. Het doet pijn dat te veel mannen nog steeds denken dat wie zwijgt, toestemt.

Na Anne Faber was ik ineens bang om alleen te fietsen. Ik heb mijn wandelingen in het bos voor me uitgeschoven, die wandelingen die ik zo nodig heb om tot mezelf te komen. Ineens voelde mijn buitenwereld minder veilig.

Maar deze week, door #MeToo word ik uitgedaagd door mijn eigen lijf. Door de herinneringen die bovenkomen, komt ook een gevoel van onveiligheid in mijn eigen lijf naar de oppervlakte. Want iedere keer dat mijn persoonlijke integriteit werd geschonden en ik zweeg, voelde ik me meer kwetsbaar en schaamde ik me nog wat meer en zweeg ik ook.

En dáárom spreek ik me nu uit. Omdat nog langer zwijgen niet helpt. Omdat ik niets heb gedaan om me voor te schamen. Omdat niemand uitmaakt wat ik grappig moet vinden, of lekker, of geil. Omdat ik geen saaie, preutse trut ben, als ik niet door de eerste de beste kerel wil worden aangeraakt, aangeroepen of bespot. En omdat ik wens dat de mannen die van zichzelf weten dat ze de grenzen van vrouwen wel eens hebben overschreden – zelfs zonder kwade bedoelingen – het zelfrespect kunnen opbrengen om te zeggen: #ihave en het spijt me.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Van overleven naar leven! De moed tot verandering.

Om te kunnen veranderen is moed nodig. Moed om je diepste pijn in de ogen te zien. Moed om te erkennen dat alles wat je tot nu toe gedaan hebt om van de pijn af te komen, niet heeft gewerkt. En moed om aan iemand te zeggen: “Ik weet het niet meer, ik kan het niet. Help me alsjeblieft.” Maar wat als de angst zó groot is, dat je de moed niet kunt opbrengen om dit te doen? Wat als je niet meer gelooft dat het anders kan zijn. Wat als je al zo vaak teleurgesteld bent dat iedere volgende helper al bij voorbaat tegen jouw muur van angst aanloopt? Ben je dan een “hopeloos geval”? Ben je dan niet te helpen en moet je maar leren leven met je angst, pijn of paniek? Of is er toch een weg?

Er zijn tientallen redenen waarom je de hulp van een therapeut inroept. Je hebt misschien al van alles geprobeerd om de pijn in je leven te verzachten of te doen verdwijnen. Veel gebruikte manieren daarbij zijn ontkennen, verkleinen, verdoven of juist opzoeken.

Ontkennen helpt
De pijn ontkennen doen we allemaal wel eens: “Het valt wel mee, ja toevallig heb ik al een paar nachten niet goed geslapen, of moet ik soms zomaar ineens huilen, maar echt, met mij gaat het prima!” Soms ben je hier zo goed in geworden, dat je zelf bent gaan geloven dat er echt niets mis is in je leven. Totdat er een tegenslag komt: je werk loopt niet lekker, je partner wordt ziek, je zoon heeft schoolproblemen. En dan barst de bom. De frustratie kan er nog maar op één manier uit: ongecensureerd en keihard. Soms met desastreuze gevolgen voor je relatie, je baan of je servies.

Klein maken is fijn
De pijn verkleinen lijkt op ontkennen, met één verschil: je weet dat er dingen niet kloppen in je leven, maar vindt het moeilijk om onder ogen te zien hoe naar het eigenlijk is. Vooral als je al eerder hulp hebt gehad en er al “alles aan gedaan hebt”, is het moeilijk te erkennen dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. Hoe vaak heb jij het gevoel dat je gefaald hebt tegenover je vriendinnen of je partner, omdat hun luisterend oor en goed(bedoeld) advies niet dat resultaat heeft gehad dat jij (en zij) zo graag wilde(n)? Hoe vaak voel jij het als jouw persoonlijk falen dat je -ondanks alles- nog steeds somber bent, nog steeds zoveel verdriet hebt of nog steeds zo boos en negatief bent? Dus maak je jouw pijn kleiner. Opnieuw zeg je “het valt wel mee, het gaat al een stuk beter, ik heb veel aan je gehad, het is gewoon even een fase waar ik doorheen moet”.

Geen pillen nodig
Verdoven… we kunnen er wat van. Van dat ene wijntje bij het koken naar een halve fles per avond (of meer). Troostshoppen (bij de Action, wie doet het niet). Roddelen. “Volgende week stop ik, maar nu heb ik nog zoveel stress en die sigaret geeft me rust.” Je het snot voor de ogen sporten. Facebook, Instagram, Netflix, lezen, seks of zelfs jezelf beschadigen. Verdoven geeft ons de illusie dat we even kunnen ontsnappen. Even niet voelen, even de zachte flow van de beloning, even een andere pijn om ons af te leiden. De kater komt later en vraagt dan opnieuw een shot dopamine, endorfine of cortisol. Allemaal hormonen die een rol spelen bij verdoving en verslaving. En het werkt! Op korte termijn. De gevolgen op lange termijn zijn vernietigend, dat bewijst onderzoek keer op keer.

Pijn is fijn?
De pijn opzoeken om haar niet aan te hoeven gaan, lijkt een tegenstrijdigheid. Maar je kent het vast wel: je hoopt dat je de oplossing vindt bij die veelbelovende cursus, die unieke workshop of misschien dan déze therapievorm. Kortstondige verlichting biedt het volgende dieet, de nieuwste meditatiemethode of het laatste webinar met revolutionaire beloften. Het helpt wel, maar lost in de kern niet voldoende op en de knagende worm van pijn,verdriet en afwijzing blijft je ’s nachts wakker houden.

In eigen hand
Weet je nog, die campagne van SIRE over huiselijk geweld: “Het houdt niet op, niet vanzelf, het houdt niet op, totdat jij het stopt”. Raak als het gaat over geweld bij de buren of dat vriendje van school. Maar net zo raak als het gaat over jouw eigen verdriet, jouw eigen teleurstelling, jouw eigen strijd.

Het houdt pas op als jij het stopt. Jij alleen bent verantwoordelijk voor de kwaliteit van jouw leven. Jij bent je eigen sleutel! Door die sleutel op de voor jou juiste manier te gebruiken, verandert er pas echt iets in de basis.

Lef loont!
Pijn gaat niet vanzelf weg. Ze slijt misschien, maar laat sporen achter. Sporen die als een uitgesleten pad in je geheugen en in je lichaam worden opgeslagen. Bij iedere ervaring die maar een beetje lijkt op die eerder ervaren pijn, schiet je als het ware weer in het oude spoor, dat nog weer een beetje dieper uitslijt.

Om daaraan definitief te ontsnappen is één ding nodig: MOED! De moed om naar de pijn toe te gaan. De moed om beetje bij beetje te leren de pijn te voelen, zodat je ervaart dat je in staat bent haar te dragen. De moed om erbij te blijven en te voelen wat er is en je lichaam zo de kans te bieden de pijn te verwerken en te helen.

Je hoeft het niet alleen te doen
In de trajecten die ik begeleid, werken we altijd eerst aan jouw draagkracht. Door middel van oefeningen, effectieve behandelingen en inzichtgevende opdrachten groeit jouw zelfvertrouwen en groeit jouw grip op je leven. Pas als jouw systeem eraan toe is om los te laten, zetten we de middelen in om dat ook te kunnen doen. En daarna begeleid ik je nog even, tot het vertrouwen in jezelf weer zodanig is dat je het “zelf” kunt.

Gun jij jezelf een beter leven? En durf je te zoeken naar de moed om dat eerste kleine stapje te zetten op weg daar naartoe? Neem dan eens contact op voor een vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek. Ook voor jou is een leven mogelijk dat rijk en vervullend is, met plezier, liefde en levenslust.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Mijn geheime vakantiebestemming

“Waar ga jij dit jaar naartoe met vakantie?” De vraag is me meermaals gesteld de afgelopen weken. Mijn antwoord: “Ik ga nergens heen, ik houd een staycation.” 

Het idee van een staycation is niet nieuw. Sterker nog, columnist en opiniemaker Jan Dijkgraaf wijdde er zijn 42e boek aan: “Thuisvakanties voor beginners”. Er is veel voor te zeggen om eens uit de ratrace te stappen van verder, hoger, spectaculairder en zo meer. Want zeg nou eerlijk: gaat de kwaliteit van je leven nou écht omhoog door uren in de file op de Autoroute de Soleil de ruziënde kinderen op de achterbank in het gareel te houden? Of door, geplaagd door muggen, een zwartgeblakerde maar van binnen halfgare hamburger van de barbecue te plukken?

“Het was fantástisch!”
Het schijnt trouwens dat we met ons allen het meest liegen over hoe te gek de vakantie was! Een tegenvallende vakantie geeft ons geen goed gevoel over onszelf. Het heeft immers heel wat geld en moeite gekost om er te komen. We hebben er lang naar uitgekeken en gefantaseerd over hoe heerlijk het zou zijn. Het is een menselijk trekje om datgene wat duur betaald is, ook een hoge emotionele waarde toe te kennen. Dus kleuren we de werkelijkheid een beetje bij en houden we met elkaar de mythe van de gelukkige vakantie in stand.

Is vakantie écht altijd alleen maar leuk?
De vakantiereis maakt dat je even uit de dagelijkse sleur stapt. Maar hoewel je in een andere omgeving of misschien zelfs een andere tijdzone bent, je neemt jezelf inclusief al je zorgen, negatieve gedachten, irritaties over je partner en kids, gewoon met je mee. Het is niet voor niets dat het aantal aanvragen voor echtscheidingen spectaculair stijgt na de zomervakantie (en ook na de kerstdagen trouwens).

Daar komt bij, dat reizen en met vakantie gaan met name hoogsensitieve en/of wat meer introvertere types veel stress geeft. Mensen met deze temperamenten vinden het vaak lastig hun verwachtingen te managen. Zij hebben meer dan gemiddeld tijd nodig om aan een nieuwe omgeving te wennen en hebben behoefte aan vaste routines en een bepaalde mate van voorspelbaarheid.

Tijd dus voor een lijstje met voordelen van de staycation:
+ je hebt geen inpakstress
+ je hebt geen files onderweg naar Schiphol, de Veluwe of Frankrijk
+ je hoeft niet drie dagen bij te trekken van de vermoeiende reis
+ je spaart geld uit, veel geld
+ je hoeft niet te wennen aan de nieuwe bestemming, het eten, het tijdsverschil enz.
+ er is geen tegenvallend uitzicht
+ de rijen bij de supermarktkassa zijn beduidend korter (want de rest van je dorp zit op een ver strand)
+ in mijn geval: ik heb het huis het huis voor mij alleen (want mijn volwassen kids zijn zelf weg)
+ je hoeft geen pension of oppas te regelen voor je huisdier(en)
+ je slaapt heerlijk in je eigen bed
+ niets moet, maar alles wat je gedaan krijgt, voelt als een bonus
+ je bekijkt je eigen omgeving met “vakantie-ogen” en ontdekt prachtige plekjes “om de hoek”
+ je komt toe aan dat boek dat achterin de boekenkast al zolang op je staat te wachten
+ dat gevoel van “thuis zijn” op ieder moment van de dag is heerlijk
+ je hebt geen overlopende inbox bij thuiskomst
+ je hebt geen vakantiekater omdat het voorbij is (en de harde werkelijkheid weer trekt)
+ je hebt vrede met de werkelijkheid van je eigen heerlijke leven.

Voor de balans toch ook een paar nadelen:
–  je mist de ervaring van een totaal nieuwe omgeving
–  je loopt het risico te blijven hangen in routine, waardoor je onvoldoende oplaadt voor een nieuw werkseizoen
–  en eerlijk gezegd heb ik soms een knagend gevoel dat ik iets “heel bijzonders” mis (maar dat komt ook wel een beetje door de happy de peppy vakantiefoto’s op facebook van mijn wél reizende vriendjes. No offence, vooral blijven doen hoor!).

Reisverlanglijstje
Overigens: er staan best nog een aantal bestemmingen op mijn reisverlanglijstje. Mijn hart ligt bij plaatsen waar de geschiedenis voelbaar is, ver weg van toeristische drukte. Plaatsen waar ik stil kan zijn en de eeuwenoude sfeer kan opzuigen en diep in mijn botten kan laten doordringen… Zo wil ik vreselijk graag weer eens naar The Cotswolds (en de rest van Engeland) om te wandelen, naar Ierland om mijn Keltische bloed te laten stromen (gaat gebeuren komend voorjaar), naar IJsland om de schepping in actie te zien. Ik wil graag naar Katharenland om de geschiedenis te voelen en te proeven. Naar de Koningssteden in Marokko, naar de Hermitage in St. Petersburg. Naar Daman Hur om me te laten verrassen. Maar dit jaar, dit jaar ben ik lekker thuis!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin