Ik ben boos! Boos op de dokter…

Ik ben boos! Boos op huisartsen die -nog steeds- na een consult van maximaal tien minuten en zonder verder onderzoek antidepressiva voorschrijven. Boos op praktijkondersteuners die, zonder door te vragen of verder onderzoek, hun patiënten naar huis sturen met een linkje naar een online module om te leren omgaan met gevoelens van somberheid (écht gebeurd!). Ik ben boos op zorgverzekeraars die deze “zorg” klakkeloos vergoeden, omdat het zogenaamd “evidence-based” zorg is.

Want het kán zo anders…

Een pil met een bijsmaak

Er kleven verschillende ernstige bezwaren aan het voorschrijven van psychofarmaca (= chemische middelen die ingrijpen op de psyche). Ten eerste: niet iedereen reageert even goed of naar verwachting op de voorgeschreven medicatie, omdat hun lichaam de stoffen niet, anders of verstoord afbreekt. In het beste geval werkt het dan niet en plast men deze afvalstoffen uit en komen ze in het oppervlaktewater terecht.

Maar je kunt ook last krijgen van ernstige bijwerkingen, die je van de regen in de drup helpen. Bijvoorbeeld, je gevoelens van angst kunnen verergeren in plaats van verminderen, zeker in de eerste weken van de medicatie. Je kunt seksuele stoornissen krijgen, bijvoorbeeld niet meer opgewonden raken of niet meer tot een orgasme kunnen komen. En dat is echt niet wat je wilt – seksuele opwinding, verlangen en orgasmes zijn namelijk ontzettend belangrijk en ondersteunend voor je emotionele welbevinden door het vrijkomen van allerlei “gelukshormonen”.

“The Happy Pill”

Een andere bekende en erg nare bijwerking van antidepressiva is dat je gedachten aan zelfmoord kunt krijgen, die je eerder niet had.  Je kunt zelfs dingen gaan zien of horen die er niet zijn (hallucineren). De documentaire The Happy Pillvertelt het schokkende verhaal van Silje Marie Strandberg, die ziek werd van de medicatie die haar had moeten helpen.

Maar mijn allergrootste bezwaar tegen het te snel en zonder gedegen onderzoek naar
de oorzaak van de somberheid of angst voorschrijven van deze medicatie is,
dat het jouw geloof in je eigen kracht ondermijnt.

Je gaat daardoor denken dat er iets mis is met jou, terwijl je misschien “alleen maar”gevoeliger bent dan gemiddeld. Je gaat denken dat je een patiënt bent en dat je ziek bent, terwijl je misschien een voor jou heel normale reactie hebt op de stress in jouw leven. Dat de angst en somberheid die je ervaart een afweerreactie zijn. Een afweerreactie op de eisen die er aan jou gesteld worden door jezelf, je ouders, school, je partner, de maatschappij… Of dat het een waarschuwingssignaal is van je lichaam dat je in een ongezonde relatie zit… Daar helpt geen pil tegen, maar is een heel andere aanpak nodig.

Ondermijnende pil:  het werkt wel, maar helpt niet

Antidepressiva die op die manier worden ingezet, zijn symptoombestrijders. De oorzaak van de somberheid, angst en pijn wordt niet verholpen. Integendeel, die sluimert, weggedrukt en al, verder in je systeem. Op het moment dat je gaat proberen de medicijnen af te bouwen, komt de pijn met verdubbelde energie boven. Want: de pijn wegdrukken is de oplossing wegdrukken. En wat doe je dan? Precies, je verhoogt de dosering en slikt verder.

Je gelooft het misschien niet, maar deze gevoelens zijn er niet voor niets.
Ze zijn er omdat je lichaam jou een signaal wil geven. Ze zijn er omdat ze je willen helpen.
Door ze tot taboe te verklaren of door te proberen ze weg te drukken, worden ze niet minder.

Gelukspil?

Let wel: ik ben blij dat er middelen bestaan ter ondersteuning van mensen die lijden aan depressies veroorzaakt door een serotonine-disbalans.  Maar antidepressiva zijn niet een wondermiddel dat alle problemen oplost. Antidepressiva grijpen in op de chemische balans in het brein en hebben daar grote invloed. Je kunt makkelijk beginnen met deze medicatie, maar ermee stoppen is moeilijker dan stoppen met heroïne… (1:59 min.)

Holistische aanpak helpt

Als holistisch therapeut en coach kijk ik heel anders naar deze zaken. Ik kijk naar het geheel van jouw geest, jouw ziel én jouw lichaam en ik betrek alledrie deze domeinen bij de behandeling. Ik help je allereerst jouw draagkracht vergroten, zodat je gaat geloven in jezelf en dus sterker wordt. Ik kijk samen met jou naar de bron van de pijn, angst of somberheid  en leer je daarmee dealen op een manier die bij jouw draagkracht van dat moment past. Zodat je vertrouwen in jezelf groeit.

Ik help je beter omgaan met de kritische gedachten die je over jezelf of je omgeving hebt en waardoor je vast bent gelopen. Ik help je omgaan met gevoelens van hopeloosheid, angst en negativiteit.

Ik werk samen met jou aan je herstel. Ik help je te stoppen met jezelf als “raar”, “afwijkend” of “gek” te zien. Iedere oorzaak vraagt een andere aanpak, maar wel één die bij jou past! En altijd een aanpak die jouw zelfdragend vermogen versterkt en verbetert.

Jij bent het waard om van te houden

Waarom ik dat doe? Omdat ik hartstochtelijk van mensen houd en geloof dat iedereen een plaats op aarde en in de maatschappij verdient. Omdat ik voor jou degene wil zijn die ik zelf ooit nodig had. Omdat ik het vertik me neer te leggen bij de epidemie van met name jonge mensen die zijn gaan geloven dat er iets mis met hén is omdat ze HSP, ADD of ADHD, PDD-NOS of welke afkorting dan ook opgestempeld hebben gekregen. En in het vervolg daarop verslaafd zijn gemaakt aan medicatie die hen niet écht beter maken. En vooral omdat jij het waard bent om voor te vechten!

Hoor me goed: ik ben niet tegen medicatie! Soms is het de enige optie en kan het levens redden. Maar, zoals gezegd: er kan zoveel meer in de behandeling van angst, somberheid en stress. Mijn devies: als alle andere mogelijkheden, inclusief een holistische aanpak, zijn uitgeput, als er gedegen onderzoek is gedaan naar de oorzaak van de somberheid en er nog steeds ernstig psychisch lijden is, kan het een weg zijn om tot medicatie over te gaan. En dat kán gewoonweg niet beslist worden na een consult van tien minuten in de huisartsenpraktijk.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

#jesuis… aanslagen moe…

De wereld stond in brand dit weekend. De aanslag in Nice (alweer Frankrijk, alweer zo dichtbij…) en de mislukte staatsgreep in Turkije beheersen het nieuws. De livebeelden op tv of op het scherm van je smartphone geven het gevoel alsof je er zelf bij bent. De couppoging in Turkije werd zelfs letterlijk via Periscope gestreamd. En intussen bouwen zich trauma’s op. Niet alleen bij de directe slachtoffers. Ook degenen die, aan tv of smartphone gekluisterd alle details tot zich nemen, lopen een risico.

#jesuis…fatigué
Sinds “Charlie Hebdo” zag je na iedere aanslag de “#jesuis” in je timeline verschijnen. Overlays over profielfoto’s. Foto’s van brandende kaarsjes die ter nagedachtenis aan de slachtoffers de wereld over gingen. Maar je kunt wel aan de gang blijven, dus zo langzamerhand stoppen we ermee. Zeker als de dramatische gebeurtenissen elkaar in zo’n hoog tempo opvolgen als dit weekend, met de walgelijke aanslag in Nice en de couppoging in de dictacratie die Turkije heet.

Gaan we wennen aan geweld? Ik zag een traumadeskundige in een nieuwsrubriek vertellen, dat het een heel normale overlevingsreactie is: afstompen, niet meer voelen, bevriezen in machteloosheid.

En daar schrok ik als traumatherapeut enorm van! Want afgesloten-zijn als overlevingsreactie, is juist één van de ingrediënten voor het ontstaan van traumastoornissen.

Wennen = gewond
Uit onderzoek is blijkt keer op keer, dat je er niet bij hoeft te zijn geweest om een trauma op te lopen door een geweldsmisdrijf. De ernstigste vorm van een traumareactie, PTSS (Post-Traumatische Stress Stoornis) kan zich zelfs ontwikkelen na -herhaalde- blootstelling aan ingrijpende, indrukwekkende beelden of getuigenverslagen, waarbij je niet anders kunt dan machteloos toekijken.

Hoe ontstaat trauma
Er zijn drie mogelijke reacties in een potentieel gevaarlijke of overweldigende situatie. We noemen dat “de drie F-reacties”: Fight, Flight of Freeze. De eerste twee, vechten en vluchten, zijn reacties die onder invloed van adrenaline leiden tot een effectieve ontsnapping. Van groot belang daarbij is, dat we ná de verschrikkelijke gebeurtenis die ons deed vechten of vluchten, de beweging afmaken. Dat doen we door te rillen, huilen, schelden, misschien zelfs braken. Zo herstelt zich de balans in ons lijf.

Als vechten of vluchten niet (meer) kan, omdat de situatie té overweldigend is, dan schiet het lichaam in de Freeze-modus. Je bevriest. Het lichaam verstart, de schrik zet zich vast in je lijf en de herinnering wordt in je brein geëtst. Je krijgt het letterlijk koud om je hart. Zag je de slachtoffers in Nice gehuld in dat isolerende folie? Door de schrik kunnen ze hun lichaam niet meer goed op temperatuur houden, zelfs niet op die warme zomeravond in Zuid-Frankrijk.

Natuurlijk herstellen
Als het goed is, begint ná de bevriezing het rillen en trillen als een positieve reactie, met als doel om uit de verstarring te komen. Dat is een gezonde manier om de natuurlijke overlevingscyclus af te maken en het risico op het ontstaan van een traumastoornis te verkleinen. Het is dus van levensbelang ruimte te geven aan dat deel van het proces. Gebeurt dat niet en stop je je gevoel diep weg, omdat het te pijnlijk is om het te blijven voelen, dan blijft de bevriezing in je systeem aanwezig. En wordt de basis gelegd voor een mogelijk langdurig traumatisch effect.

Voelen geneest
En dáárom schrok ik van de woorden van die meneer op tv, die zei dat het normaal is om niet meer te voelen. Het is niet normaal. Het is een signaal van een zich vormende, potentieel blijvende traumareactie, die verlamt, bevriest en je het leven ontneemt.

#jesuis…. woedend/bang/verdrietig!
Gil dus, schreeuw, wordt woedend. Praat en huil. Tweet en post op Facebook. Uit je op jouw manier. En voel. Want wat er gebeurd is, is niet oké. Het is gruwelijk is en het doet pijn en het is beangstigend, omdat we allemaal daar hadden kunnen staan bij dat vuurwerk. Door te blijven voelen én dat gevoel te uiten, blijft het leven in je stromen. En als het leven blijft stromen, blijven we betrokken bij de oplossing, kunnen we ons blijven verzetten tegen de machteloosheid en tegen de angst. Want wij zijn de wereld. Wij zijn de maatschappij. #jesuis… menselijk!

Herken je traumasymptomen bij jezelf en wil je leren leven in plaats van overleven? In mijn praktijk bied ik verschillende behandelmethodes die jou kunnen helpen het leven terug te pakken zoals het voor jou bedoeld is.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin