De Schijf van Vijf voor je geestelijke balans

Je kent ‘m vast: de Schijf van Vijf over eten. In een handig  schema zie je in één oogopslag welke voedingsmiddelen nodig zijn om je lichaam gezond te houden. Eet elke maaltijd iets uit iedere groep en je lichaam krijgt alle benodigde voedingsstoffen binnen.

Maar, heb je er wel eens over nagedacht dat jouw lichamelijk welbevinden ook op geestelijk, emotioneel en spiritueel niveau voeding nodig heeft?

Daarom heb ik voor jou de Schijf van Vijf voor Geestelijke Balans gemaakt. Zorg dat je iedere dag aandacht geeft aan ieder vak en je blijft geestelijk, emotioneel en spiritueel in balans.

Hoe zit die Schijf van Vijf voor Geestelijke Balans in elkaar? Eigenlijk heel eenvoudig. Om in balans te zijn, is het nodig om geregeld aandacht te schenken aan vijf belangrijke domeinen: Liefde, Zelfrespect, Inspiratie, Expressie en Creatie. In een schema ziet dat er zo uit:

Schijf van Vijf voor geestelijke balans

Vak 1: Heb lief en laat je liefhebben

De basis van geestelijk welbevinden is een gezonde liefde voor jezelf. Daarom is dit vak iets groter dan de andere. Gezonde zelfliefde betekent, dat je weet wie je bent, jezelf kunt zien (en accepteren) zoals je werkelijk bent. Met je mooie en je minder mooie eigenschappen. Het betekent dat je keuzes maakt in je leven, die jouw groei ondersteunen. Besef: je hoeft niet perfect te zijn voordat je liefde verdient. Maar om de liefde van anderen te kunnen ontvangen, is het wel nodig dat je van jezelf houdt.

Vak 2: Toon de wereld wie je bent

Wie ben jij écht? Wat is jouw identiteit? Waaraan herken ik jou in het donker? Met jouw speciale eigenschappen, talenten, kracht, ervaringen, dromen en doelen maak jij de wereld, jouw sociale omgeving, compleet. Door jezelf te tonen aan de wereld zoals je bent, geef je de mensen om je heen toestemming om zichzelf óók te tonen. Verstop je niet! Je mag gezien worden.

Vak 3: Inspireer en laat je inspireren

Wat inspireert jou? Is dat muziek, kunst, de natuur of het contact met anderen, of dat nu dieren zijn of mensen? Inspiratie betekent: “(levens)adem inblazen”. Ik word geïnspireerd als ik een wandeling maak in het bos. Daar voel ik me veilig en compleet en kom ik weer helemaal in contact met mezelf. Als ik terugkom van zo’n wandeling, kan ik ook anderen weer inspireren. Anderen inspireren is: de levensadem doorgeven. Mooi toch?

Vak 4: Leef en creëer

Levenslust en creatie zijn diep met elkaar verbonden. Die levensenergie is samengebald aan het eind van het ruggemerg, onderin je bekken, rondom je heiligbeen. Vele bundels zenuwen komen daar bij elkaar en voeden onder andere de geslachtsorganen, baarmoeder, bekkenorganen. Je voelt het stromen als je zin hebt om te vrijen. Als je danst beweeg je vanuit je bekken en heupen. Een zwangere vrouw draagt haar kind in haar baarmoeder en geeft daar de levensenergie door. Laat dus stromen dat leven, druk het uit in creativiteit en geniet van alle sensualiteit die je in je hebt.

Vak 5: Zeg wat er is

Hoe vaak hou jij je mond als je het ergens eigenlijk niet mee eens bent? En hoe voel je je daarna? Het is belangrijk je te uiten. In onze westerse maatschappij is de vrijheid van meningsuiting een groot goed. Dat is niet alleen in een politiek en maatschappelijk belang, maar is ook van belang voor het individu. Je uiten op de manier die jij wilt, over zaken die jou raken, helpt je geestelijk gezond blijven.

Balans aanbrengen

Net zoals in een gezonde maaltijd, is het ook met deze Schijf van Vijf belangrijk om uit alle vakken te “eten”. Het verwaarlozen of schrappen van vakken, heeft ook invloed op de balans in andere vakken. Bijvoorbeeld een goed zelfbeeld en een krachtig contact met jouw unieke identiteit helpt je, om je op een voor jou gezonde manier te uiten. Andersom is ook waar: door jezelf op jouw manier gezond te uiten, versterk je jouw zelfbeeld en identiteit.

Meten is weten

Hoe staat het bij jou met jouw Schijf van Vijf? Ben jij in balans of zijn er gebieden waar je wel wat meer aandacht aan zou kunnen geven? Om je te helpen hier inzicht in te krijgen, heb ik een blanco Schijf van Vijf voor je gemaakt. Download die hier. Vul in ieder vak in hoe het er bij jou voorstaat of waar je in zou willen groeien.

Kom je er zelf niet uit? Zorg dan voor jezelf en bel me eens om hierover te praten. Je kunt ook het contactformulier op deze site invullen, dan bel ik jou. Altijd vrijblijvend en op zoek naar de voor jou beste oplossing.

“Elma van der Salm is (levens)coach en psychosociaal therapeut met een warm hart voor vrouwen die meer rust, meer ontspanning, meer zelfvertrouwen en meer vrijheid willen ervaren. Vanuit een ruime levenservaring, met vakkennis en op persoonlijke wijze helpt ze je jouw doelen te bereiken. Waar nodig gaat zij dieper en helpt ze je ook bij het verwerken van traumatische herinneringen met behulp van onder andere EMDR. Behandelingen worden mogelijk (deels) vergoed vanuit de aanvullende verzekering. Er zijn geen wachtlijsten. Vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek gaat vooraf aan de intake.”

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Het laatste taboe? De Overgang

De Overgang: een taboe?
Ja! Alhoewel iedere vrouw erdoorheen gaat. En dus iedereen die een vrouw kent ermee te maken krijgt. Al is het zijdelings. Denk maar eens aan de partners, vrienden, kinderen, collega’s, werkgevers, buschauffeurs, buren van al die vrouwen. Iedereen die een vrouw van tussen de 40 en 60 jaar in zijn of haar omgeving heeft, komt in aanraking met de effecten van de overgang. En de gemiddelde vrouw kan dus gedurende een periode van grofweg 15 tot 20 jaar in haar leven te maken krijgen met klachten op lichamelijk, psychosociaal, emotioneel en seksueel gebied die te relateren zijn aan de overgang. Nooit bij stilgestaan hè?

Niks laten merken, niet over praten
Op dit moment in Nederland leven er meer dan 3 miljoen vrouwen in de fase die de Overgang heet. En die vrouwen nemen gewoon deel aan de maatschappij. Zij zitten niet ergens in een grot te wachten tot het overgaat… Ze zorgen voor hun gezin, voor hun zorgbehoevende ouders. Ze functioneren op hun werk en draaien hun huishouden. Ze maken carrière en regelen van alles en nog wat. En doen dat terwijl hun lichaam door een hormonale achtbaan gaat die vergelijkbaar is met de puberteit, maar misschien nog wel meer impact heeft.

Wat gebeurt er dan zoal?
Zo rond hun 40e beschikken vrouwen (gemiddeld genomen, uitzonderingen daargelaten) over nog maar 3% van de eicellen waarmee ze geboren zijn. Ja, je leest het goed: meisjes worden geboren met een voorraadje eicellen (of eigenlijk follikels waaruit eicellen rijpen, maar ik wil het niet te technisch maken) waar ze hun hele vruchtbare leven mee moeten doen. Dat voorraadje eicellen speelt een grote rol in de maandelijkse cyclus van opkomen en weer afnemen van vrouwelijke hormonen.

Die vrouwelijke hormonen zijn verantwoordelijk voor een onnoemelijk groot aantal processen in het lichaam van een vrouw. Van het stevig houden van de huid, tot het verdelen van vet over het lichaam. Van zwanger kunnen worden tot zich emotioneel welbevinden. Van het voelen van een diepe verantwoordelijkheid voor het welzijn van anderen tot het regelen van de lichaamstemperatuur. Ze hebben invloed op de zin in seks, zin in eten, zin om alleen te zijn of juist met mensen. En nog veel en veel meer.

In balans, uit balans, nieuwe balans
Je snapt dus, dat als er op al die terreinen van alles gaat veranderen als er ook maar iets verandert in die hormoonbalans. En dat gebeurt dus al vanaf ongeveer het 40e levensjaar van een vrouw! Op den duur raakt het mandje met eicellen leeg en stopt de menstruatie voorgoed: dát is de menopauze. De overgang is de gehele periode van aanpassing van het lichaam aan de afname van vrouwelijke hormonen. Die Overgang, dat is écht een hele overgang…

Taboe? Of serieus nemen
Waarom is dit zo’n taboe? Waarom wordt er vaak zo lacherig over gedaan? “Het zal de overgang wel zijn..” Met andere woorden: dan hoef je het niet zo serieus te nemen, het gaat wel weer over. Soms krijgt een vrouw dermate ernstige klachten, dat ze ermee naar de huisarts gaat. Niet zelden wordt dan de diagnose depressie of burnout gesteld en krijgt zij antidepressiva voorgeschreven. Dat kán helpen. Maar meestal maar tijdelijk. En de bijwerkingen zijn niet mis te verstaan, bijvoorbeeld doordat deze middelen een negatieve invloed hebben op de lustbeleving. Iets wat je juist niet wilt.

De overgang is geen depressie! Die depressieve- of burnoutklachten zijn reëel, maar komen juist vaak uit iets heel anders voort. De hormoonwisseling tijdens de overgang maakt alleen, dat die onderliggende oorzaken niet meer genegeerd kunnen worden. En dat je er dus mee aan de slag mag. En hoe vroeger je dat doet, hoe minder last je van nare overgangsverschijnselen zult hebben.

De overgang als wake-up call om onverwerkte pijn aan te pakken
en te leren anders (beter!) met jezelf om te gaan?

De overgang als wake-up call om eindelijk eens iets te gaan doen
aan de chronische stress in je leven?

De overgang als uitnodiging van het leven om
-door het ongemak en de pijn heen-
je te ontwikkelen tot wijze, waardige vrouw
die haar plaats met kracht en zelfkennis inneemt?

Het antwoord op al deze vragen is een hartverwarmend: Ja!

Dát lijkt met niet bepaald iets om in een verdomhoekje te stoppen, maar juist iets om aan te gaan, als het nodig is met de juiste begeleiding en hulp.

Als Vrouwentherapeut© ben ik sinds kort gecertificeerd SDDO-Overgangstherapeut® en kun je bij mij terecht voor hulp en ondersteuning in deze turbulente levensfase. Daarbij roep ik indien nodig de expertise in van Liesbeth Messing, orthomoleculair therapeut i.o. en Hormoontrainer met wie ik een samenwerkingsverband ben aangegaan om vrouwen in de overgang optimaal en multidisciplinair te kunnen ondersteunen.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

#MeToo

Het raakt me. Dieper dan ik wilde toegeven. De hashtag #MeToo en alle vrouwen, bekend en onbekend, die aangeven zich geïntimideerd, bepoteld, bespeeld en gemanipuleerd te voelen door mannen. Mannen die onze lichamelijke, geestelijke en emotionele grenzen overschrijden. En ik ook. #MeToo.

Ik heb gewacht met naar buiten treden. De vrouwentherapeut zweeg. Opnieuw. Ik zweeg omdat ik met mezelf in het reine moest komen. Omdat ik vocht tegen de schaamte, vocht tegen de herinneringen. Vocht tegen het gevoel van niet toe te willen geven hóe erg het is. Ook al lijkt het niet erg. Omdat dát is wat we te horen kregen: “Doe niet zo flauw”, “Preutse trut, jij kan ook niet tegen een geintje.” Omdat ik de goede mannen in mijn leven niet in verlegenheid wil brengen. Want natuurlijk zijn die er óók, en gelukkig in mijn leven in de meerderheid!

Maar het is niet te stoppen. Mijn lijf doet al dagen pijn. De herinneringen, de schaamte, de wanhoop, het gevoel “gek” te zijn, zwerkt als een zwarte vogel door mijn bekken. Strekt zich uit langs mijn ruggengraat en maakt dat ik me klein maak. Krom trek. Mezelf onzichtbaar maak.

Zes was ik toen mijn opa voor het eerst mijn lichamelijke grenzen overschreed. De eerste herinneringen, de schok, de schaamte. “Niks zeggen want anders moet opa naar de gevangenis, en jij ook!” De dreiging. Opgeslagen in mijn systeem. Het duurde jaren. En het duurt jaren om ermee te leren leven. Gaat misschien wel nooit helemaal weg.

Dertien jaar. Wachten op de trein, het is een warme dag. Ik loop de friettent binnen om een ijsje te halen van mijn zakgeld. Drie grote kerels, bouwvakkers. “Wil je een knaak verdienen? Een augurrek in je k*t!” hahahahaha, bulderende lach. Ik verstijf, weet niet wat ik moet doen, waar ik moet blijven. Niemand die iets zegt. Voel me vies, bang, klein.

Jaren later, in mijn eigen huis. Verstopte riolering. ’s Avonds laat, warme zomeravond, voetbal op tv. Man van het ontstoppingsbedrijf komt. Repareert de boel en op de drempel van mijn woonkamer komt hij ineens op me af, met grijpende handen en getuite mond: “Ik ga je zoenen…” Ik deins terug, en zeg dat we dát niet gaan doen. Hij schrikt van zichzelf en mompelt iets van sorry en verdwijnt. Laat mij verward en geschrokken achter. De volgende dag neem ik een besluit en rijd naar zijn huis. Terwijl zijn vrouw op het terras zit, spreek ik hem aan. Hij schrikt nog verder, biedt zijn excuses aan, maar zijn reactie geeft me de indruk dat het niet de eerste keer was dat hij dit deed. Ik voel me sterk en ben trots op mezelf.

Tussendoor: tientallen kleine en grotere voorvallen. Aan mij gericht, aan vriendinnen, onbekende vrouwen op terrassen. Meestal keek ik toe en zweeg ik, deelde ik in haar ongemak. Soms niet, soms sprak ik de man in kwestie erop aan: “Heb je enig idee hoe vervelend dit is voor een vrouw?” De reactie was vaak: “Ik bedoel er toch niks mee? Het is juist een compliment.” Yeah, right…

Ja, lieve mannen: vrouwen zijn prachtig. Maar vrouwen zijn kwetsbaar. Vrouwen groeien op in een wereld waarin de macht nog altijd bij jullie ligt. Jullie zijn fysiek sterk. Jullie zijn vaak groter dan wij. En wij hebben geleerd, al eeuwenlang, dat het niet netjes staat voor een meisje om van zich af te bijten. Ons is eeuwenlang geleerd dat wij niet van onszelf zijn. Dat wij moeten ontvangen. Toen een van de kroonprinsessen van Engeland haar moeder vroeg wat ze moest doen tijdens haar huwelijksnacht, dat ze bang was voor wat komen zou, kreeg ze te horen: “Close your eyes and think of England, dear…”, ik bedoel maar.

Dát, die boodschap zit in onze cellen. En dát doet het meest pijn: dat we gezwegen hebben toen we moesten spreken. Dat wij degenen waren die zich schaamden, in plaats van de mannen die onze persoonlijke grenzen overschreden. Het doet pijn dat we niet veilig waren in ons eigen lijf. Het doet pijn dat onze seksualiteit, waarmee we zo ontzettend veel kunnen bieden, is verkwanseld, platgeslagen, vertrapt. Het doet pijn dat te veel mannen nog steeds denken dat wie zwijgt, toestemt.

Na Anne Faber was ik ineens bang om alleen te fietsen. Ik heb mijn wandelingen in het bos voor me uitgeschoven, die wandelingen die ik zo nodig heb om tot mezelf te komen. Ineens voelde mijn buitenwereld minder veilig.

Maar deze week, door #MeToo word ik uitgedaagd door mijn eigen lijf. Door de herinneringen die bovenkomen, komt ook een gevoel van onveiligheid in mijn eigen lijf naar de oppervlakte. Want iedere keer dat mijn persoonlijke integriteit werd geschonden en ik zweeg, voelde ik me meer kwetsbaar en schaamde ik me nog wat meer en zweeg ik ook.

En dáárom spreek ik me nu uit. Omdat nog langer zwijgen niet helpt. Omdat ik niets heb gedaan om me voor te schamen. Omdat niemand uitmaakt wat ik grappig moet vinden, of lekker, of geil. Omdat ik geen saaie, preutse trut ben, als ik niet door de eerste de beste kerel wil worden aangeraakt, aangeroepen of bespot. En omdat ik wens dat de mannen die van zichzelf weten dat ze de grenzen van vrouwen wel eens hebben overschreden – zelfs zonder kwade bedoelingen – het zelfrespect kunnen opbrengen om te zeggen: #ihave en het spijt me.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Van overleven naar leven! De moed tot verandering.

Om te kunnen veranderen is moed nodig. Moed om je diepste pijn in de ogen te zien. Moed om te erkennen dat alles wat je tot nu toe gedaan hebt om van de pijn af te komen, niet heeft gewerkt. En moed om aan iemand te zeggen: “Ik weet het niet meer, ik kan het niet. Help me alsjeblieft.” Maar wat als de angst zó groot is, dat je de moed niet kunt opbrengen om dit te doen? Wat als je niet meer gelooft dat het anders kan zijn. Wat als je al zo vaak teleurgesteld bent dat iedere volgende helper al bij voorbaat tegen jouw muur van angst aanloopt? Ben je dan een “hopeloos geval”? Ben je dan niet te helpen en moet je maar leren leven met je angst, pijn of paniek? Of is er toch een weg?

Er zijn tientallen redenen waarom je de hulp van een therapeut inroept. Je hebt misschien al van alles geprobeerd om de pijn in je leven te verzachten of te doen verdwijnen. Veel gebruikte manieren daarbij zijn ontkennen, verkleinen, verdoven of juist opzoeken.

Ontkennen helpt
De pijn ontkennen doen we allemaal wel eens: “Het valt wel mee, ja toevallig heb ik al een paar nachten niet goed geslapen, of moet ik soms zomaar ineens huilen, maar echt, met mij gaat het prima!” Soms ben je hier zo goed in geworden, dat je zelf bent gaan geloven dat er echt niets mis is in je leven. Totdat er een tegenslag komt: je werk loopt niet lekker, je partner wordt ziek, je zoon heeft schoolproblemen. En dan barst de bom. De frustratie kan er nog maar op één manier uit: ongecensureerd en keihard. Soms met desastreuze gevolgen voor je relatie, je baan of je servies.

Klein maken is fijn
De pijn verkleinen lijkt op ontkennen, met één verschil: je weet dat er dingen niet kloppen in je leven, maar vindt het moeilijk om onder ogen te zien hoe naar het eigenlijk is. Vooral als je al eerder hulp hebt gehad en er al “alles aan gedaan hebt”, is het moeilijk te erkennen dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. Hoe vaak heb jij het gevoel dat je gefaald hebt tegenover je vriendinnen of je partner, omdat hun luisterend oor en goed(bedoeld) advies niet dat resultaat heeft gehad dat jij (en zij) zo graag wilde(n)? Hoe vaak voel jij het als jouw persoonlijk falen dat je -ondanks alles- nog steeds somber bent, nog steeds zoveel verdriet hebt of nog steeds zo boos en negatief bent? Dus maak je jouw pijn kleiner. Opnieuw zeg je “het valt wel mee, het gaat al een stuk beter, ik heb veel aan je gehad, het is gewoon even een fase waar ik doorheen moet”.

Geen pillen nodig
Verdoven… we kunnen er wat van. Van dat ene wijntje bij het koken naar een halve fles per avond (of meer). Troostshoppen (bij de Action, wie doet het niet). Roddelen. “Volgende week stop ik, maar nu heb ik nog zoveel stress en die sigaret geeft me rust.” Je het snot voor de ogen sporten. Facebook, Instagram, Netflix, lezen, seks of zelfs jezelf beschadigen. Verdoven geeft ons de illusie dat we even kunnen ontsnappen. Even niet voelen, even de zachte flow van de beloning, even een andere pijn om ons af te leiden. De kater komt later en vraagt dan opnieuw een shot dopamine, endorfine of cortisol. Allemaal hormonen die een rol spelen bij verdoving en verslaving. En het werkt! Op korte termijn. De gevolgen op lange termijn zijn vernietigend, dat bewijst onderzoek keer op keer.

Pijn is fijn?
De pijn opzoeken om haar niet aan te hoeven gaan, lijkt een tegenstrijdigheid. Maar je kent het vast wel: je hoopt dat je de oplossing vindt bij die veelbelovende cursus, die unieke workshop of misschien dan déze therapievorm. Kortstondige verlichting biedt het volgende dieet, de nieuwste meditatiemethode of het laatste webinar met revolutionaire beloften. Het helpt wel, maar lost in de kern niet voldoende op en de knagende worm van pijn,verdriet en afwijzing blijft je ’s nachts wakker houden.

In eigen hand
Weet je nog, die campagne van SIRE over huiselijk geweld: “Het houdt niet op, niet vanzelf, het houdt niet op, totdat jij het stopt”. Raak als het gaat over geweld bij de buren of dat vriendje van school. Maar net zo raak als het gaat over jouw eigen verdriet, jouw eigen teleurstelling, jouw eigen strijd.

Het houdt pas op als jij het stopt. Jij alleen bent verantwoordelijk voor de kwaliteit van jouw leven. Jij bent je eigen sleutel! Door die sleutel op de voor jou juiste manier te gebruiken, verandert er pas echt iets in de basis.

Lef loont!
Pijn gaat niet vanzelf weg. Ze slijt misschien, maar laat sporen achter. Sporen die als een uitgesleten pad in je geheugen en in je lichaam worden opgeslagen. Bij iedere ervaring die maar een beetje lijkt op die eerder ervaren pijn, schiet je als het ware weer in het oude spoor, dat nog weer een beetje dieper uitslijt.

Om daaraan definitief te ontsnappen is één ding nodig: MOED! De moed om naar de pijn toe te gaan. De moed om beetje bij beetje te leren de pijn te voelen, zodat je ervaart dat je in staat bent haar te dragen. De moed om erbij te blijven en te voelen wat er is en je lichaam zo de kans te bieden de pijn te verwerken en te helen.

Je hoeft het niet alleen te doen
In de trajecten die ik begeleid, werken we altijd eerst aan jouw draagkracht. Door middel van oefeningen, effectieve behandelingen en inzichtgevende opdrachten groeit jouw zelfvertrouwen en groeit jouw grip op je leven. Pas als jouw systeem eraan toe is om los te laten, zetten we de middelen in om dat ook te kunnen doen. En daarna begeleid ik je nog even, tot het vertrouwen in jezelf weer zodanig is dat je het “zelf” kunt.

Gun jij jezelf een beter leven? En durf je te zoeken naar de moed om dat eerste kleine stapje te zetten op weg daar naartoe? Neem dan eens contact op voor een vrijblijvend en kostenloos kennismakingsgesprek. Ook voor jou is een leven mogelijk dat rijk en vervullend is, met plezier, liefde en levenslust.

 

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin