Berichten

Mijn geheime vakantiebestemming

“Waar ga jij dit jaar naartoe met vakantie?” De vraag is me meermaals gesteld de afgelopen weken. Mijn antwoord: “Ik ga nergens heen, ik houd een staycation.” 

Het idee van een staycation is niet nieuw. Sterker nog, columnist en opiniemaker Jan Dijkgraaf wijdde er zijn 42e boek aan: “Thuisvakanties voor beginners”. Er is veel voor te zeggen om eens uit de ratrace te stappen van verder, hoger, spectaculairder en zo meer. Want zeg nou eerlijk: gaat de kwaliteit van je leven nou écht omhoog door uren in de file op de Autoroute de Soleil de ruziënde kinderen op de achterbank in het gareel te houden? Of door, geplaagd door muggen, een zwartgeblakerde maar van binnen halfgare hamburger van de barbecue te plukken?

“Het was fantástisch!”
Het schijnt trouwens dat we met ons allen het meest liegen over hoe te gek de vakantie was! Een tegenvallende vakantie geeft ons geen goed gevoel over onszelf. Het heeft immers heel wat geld en moeite gekost om er te komen. We hebben er lang naar uitgekeken en gefantaseerd over hoe heerlijk het zou zijn. Het is een menselijk trekje om datgene wat duur betaald is, ook een hoge emotionele waarde toe te kennen. Dus kleuren we de werkelijkheid een beetje bij en houden we met elkaar de mythe van de gelukkige vakantie in stand.

Is vakantie écht altijd alleen maar leuk?
De vakantiereis maakt dat je even uit de dagelijkse sleur stapt. Maar hoewel je in een andere omgeving of misschien zelfs een andere tijdzone bent, je neemt jezelf inclusief al je zorgen, negatieve gedachten, irritaties over je partner en kids, gewoon met je mee. Het is niet voor niets dat het aantal aanvragen voor echtscheidingen spectaculair stijgt na de zomervakantie (en ook na de kerstdagen trouwens).

Daar komt bij, dat reizen en met vakantie gaan met name hoogsensitieve en/of wat meer introvertere types veel stress geeft. Mensen met deze temperamenten vinden het vaak lastig hun verwachtingen te managen. Zij hebben meer dan gemiddeld tijd nodig om aan een nieuwe omgeving te wennen en hebben behoefte aan vaste routines en een bepaalde mate van voorspelbaarheid.

Tijd dus voor een lijstje met voordelen van de staycation:
+ je hebt geen inpakstress
+ je hebt geen files onderweg naar Schiphol, de Veluwe of Frankrijk
+ je hoeft niet drie dagen bij te trekken van de vermoeiende reis
+ je spaart geld uit, veel geld
+ je hoeft niet te wennen aan de nieuwe bestemming, het eten, het tijdsverschil enz.
+ er is geen tegenvallend uitzicht
+ de rijen bij de supermarktkassa zijn beduidend korter (want de rest van je dorp zit op een ver strand)
+ in mijn geval: ik heb het huis het huis voor mij alleen (want mijn volwassen kids zijn zelf weg)
+ je hoeft geen pension of oppas te regelen voor je huisdier(en)
+ je slaapt heerlijk in je eigen bed
+ niets moet, maar alles wat je gedaan krijgt, voelt als een bonus
+ je bekijkt je eigen omgeving met “vakantie-ogen” en ontdekt prachtige plekjes “om de hoek”
+ je komt toe aan dat boek dat achterin de boekenkast al zolang op je staat te wachten
+ dat gevoel van “thuis zijn” op ieder moment van de dag is heerlijk
+ je hebt geen overlopende inbox bij thuiskomst
+ je hebt geen vakantiekater omdat het voorbij is (en de harde werkelijkheid weer trekt)
+ je hebt vrede met de werkelijkheid van je eigen heerlijke leven.

Voor de balans toch ook een paar nadelen:
–  je mist de ervaring van een totaal nieuwe omgeving
–  je loopt het risico te blijven hangen in routine, waardoor je onvoldoende oplaadt voor een nieuw werkseizoen
–  en eerlijk gezegd heb ik soms een knagend gevoel dat ik iets “heel bijzonders” mis (maar dat komt ook wel een beetje door de happy de peppy vakantiefoto’s op facebook van mijn wél reizende vriendjes. No offence, vooral blijven doen hoor!).

Reisverlanglijstje
Overigens: er staan best nog een aantal bestemmingen op mijn reisverlanglijstje. Mijn hart ligt bij plaatsen waar de geschiedenis voelbaar is, ver weg van toeristische drukte. Plaatsen waar ik stil kan zijn en de eeuwenoude sfeer kan opzuigen en diep in mijn botten kan laten doordringen… Zo wil ik vreselijk graag weer eens naar The Cotswolds (en de rest van Engeland) om te wandelen, naar Ierland om mijn Keltische bloed te laten stromen (gaat gebeuren komend voorjaar), naar IJsland om de schepping in actie te zien. Ik wil graag naar Katharenland om de geschiedenis te voelen en te proeven. Naar de Koningssteden in Marokko, naar de Hermitage in St. Petersburg. Naar Daman Hur om me te laten verrassen. Maar dit jaar, dit jaar ben ik lekker thuis!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

#jesuis… aanslagen moe…

De wereld stond in brand dit weekend. De aanslag in Nice (alweer Frankrijk, alweer zo dichtbij…) en de mislukte staatsgreep in Turkije beheersen het nieuws. De livebeelden op tv of op het scherm van je smartphone geven het gevoel alsof je er zelf bij bent. De couppoging in Turkije werd zelfs letterlijk via Periscope gestreamd. En intussen bouwen zich trauma’s op. Niet alleen bij de directe slachtoffers. Ook degenen die, aan tv of smartphone gekluisterd alle details tot zich nemen, lopen een risico.

#jesuis…fatigué
Sinds “Charlie Hebdo” zag je na iedere aanslag de “#jesuis” in je timeline verschijnen. Overlays over profielfoto’s. Foto’s van brandende kaarsjes die ter nagedachtenis aan de slachtoffers de wereld over gingen. Maar je kunt wel aan de gang blijven, dus zo langzamerhand stoppen we ermee. Zeker als de dramatische gebeurtenissen elkaar in zo’n hoog tempo opvolgen als dit weekend, met de walgelijke aanslag in Nice en de couppoging in de dictacratie die Turkije heet.

Gaan we wennen aan geweld? Ik zag een traumadeskundige in een nieuwsrubriek vertellen, dat het een heel normale overlevingsreactie is: afstompen, niet meer voelen, bevriezen in machteloosheid.

En daar schrok ik als traumatherapeut enorm van! Want afgesloten-zijn als overlevingsreactie, is juist één van de ingrediënten voor het ontstaan van traumastoornissen.

Wennen = gewond
Uit onderzoek is blijkt keer op keer, dat je er niet bij hoeft te zijn geweest om een trauma op te lopen door een geweldsmisdrijf. De ernstigste vorm van een traumareactie, PTSS (Post-Traumatische Stress Stoornis) kan zich zelfs ontwikkelen na -herhaalde- blootstelling aan ingrijpende, indrukwekkende beelden of getuigenverslagen, waarbij je niet anders kunt dan machteloos toekijken.

Hoe ontstaat trauma
Er zijn drie mogelijke reacties in een potentieel gevaarlijke of overweldigende situatie. We noemen dat “de drie F-reacties”: Fight, Flight of Freeze. De eerste twee, vechten en vluchten, zijn reacties die onder invloed van adrenaline leiden tot een effectieve ontsnapping. Van groot belang daarbij is, dat we ná de verschrikkelijke gebeurtenis die ons deed vechten of vluchten, de beweging afmaken. Dat doen we door te rillen, huilen, schelden, misschien zelfs braken. Zo herstelt zich de balans in ons lijf.

Als vechten of vluchten niet (meer) kan, omdat de situatie té overweldigend is, dan schiet het lichaam in de Freeze-modus. Je bevriest. Het lichaam verstart, de schrik zet zich vast in je lijf en de herinnering wordt in je brein geëtst. Je krijgt het letterlijk koud om je hart. Zag je de slachtoffers in Nice gehuld in dat isolerende folie? Door de schrik kunnen ze hun lichaam niet meer goed op temperatuur houden, zelfs niet op die warme zomeravond in Zuid-Frankrijk.

Natuurlijk herstellen
Als het goed is, begint ná de bevriezing het rillen en trillen als een positieve reactie, met als doel om uit de verstarring te komen. Dat is een gezonde manier om de natuurlijke overlevingscyclus af te maken en het risico op het ontstaan van een traumastoornis te verkleinen. Het is dus van levensbelang ruimte te geven aan dat deel van het proces. Gebeurt dat niet en stop je je gevoel diep weg, omdat het te pijnlijk is om het te blijven voelen, dan blijft de bevriezing in je systeem aanwezig. En wordt de basis gelegd voor een mogelijk langdurig traumatisch effect.

Voelen geneest
En dáárom schrok ik van de woorden van die meneer op tv, die zei dat het normaal is om niet meer te voelen. Het is niet normaal. Het is een signaal van een zich vormende, potentieel blijvende traumareactie, die verlamt, bevriest en je het leven ontneemt.

#jesuis…. woedend/bang/verdrietig!
Gil dus, schreeuw, wordt woedend. Praat en huil. Tweet en post op Facebook. Uit je op jouw manier. En voel. Want wat er gebeurd is, is niet oké. Het is gruwelijk is en het doet pijn en het is beangstigend, omdat we allemaal daar hadden kunnen staan bij dat vuurwerk. Door te blijven voelen én dat gevoel te uiten, blijft het leven in je stromen. En als het leven blijft stromen, blijven we betrokken bij de oplossing, kunnen we ons blijven verzetten tegen de machteloosheid en tegen de angst. Want wij zijn de wereld. Wij zijn de maatschappij. #jesuis… menselijk!

Herken je traumasymptomen bij jezelf en wil je leren leven in plaats van overleven? In mijn praktijk bied ik verschillende behandelmethodes die jou kunnen helpen het leven terug te pakken zoals het voor jou bedoeld is.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

3 redenen om vandaag te beginnen van jezelf te houden

Het wordt zo makkelijk gezegd: je moet gewoon een beetje van jezelf houden. Of: je kunt pas van een ander houden, als je van jezelf kunt houden. Maar dat van jezelf houden, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want dat is toch hartstikke zweverig, al dat praten over “van jezelf houden”. Of het is gewoon egoïstisch! Vooral vrouwen zijn vaak zó op de ander gericht, dat ze vergeten aandacht en liefde aan zichzelf te geven. Toch is van jezelf houden belangrijk en gezond. Daarom deze keer: 3 super goede redenen om vanaf vandaag van jezelf te houden (en 1 praktische tip om meteen te doen).

Wat is dat eigenlijk, “van jezelf houden”?
Van jezelf houden betekent: jezelf accepteren zoals je bent, mét je goede en je mindere kanten. Het betekent tot rust komen bij jezelf en jezelf ruimte geven. Ruimte om datgene te doen wat je fijn vindt en wat jij nodig hebt. Van jezelf houden betekent, keuzes maken die jouw groei en ontwikkeling ondersteunen, zodat je gezond en vitaal blijft. Van jezelf houden betekent, relaties aangaan, die goed voor je zijn. Met mensen die vriendelijk voor je zijn, respectvol, geduldig en loyaal

Waarom zou je van jezelf houden?
Er zijn een heleboel redenen te bedenken waarom je van jezelf zou moeten houden. Ik geef je er drie.

De eerste reden waarom jij van jezelf zou moeten houden, is dat het jouw taak is om van jezelf te houden en niet die van een ander. De ander spiegelt slechts hoe jij jezelf ziet. Dat maakt jou verantwoordelijk voor jezelf! Dat is spannend, maar ook oneindig krachtig. Van jou houden kun je niet uitbesteden aan een ander.

De tweede reden om van jezelf te houden, is dat je, als je van jezelf houdt, ruimte schept voor de ander om in alle vrijheid van jou te houden. De ander hoeft niets te compenseren of goed te maken. De ander hoeft geen leegte in jou te vullen en kan dus ook volledig zichzelf zijn. Hoe ontspannen is dát!

De derde reden om vandaag nog te beginnen met van jezelf te houden, is een heel praktische: er is namelijk geen enkele reden om het niet te doen. Van jezelf houden kun je altijd en op ieder moment doen. Je hoeft niet te wachten op het juiste moment of tot de juiste persoon er is. Je hoeft het niet eens te voelen om ermee te beginnen.

Hoe doe je dat, van jezelf houden?
Heel praktisch: leg, terwijl je dit leest, je handen maar eens op je hart. Dat is de plaats in je lijf waar jij jouw “ik” voelt. Sluit je ogen en haal een paar keer rustig adem naar je handen toe. Misschien merk je dat het wat stiller wordt van binnen, wat rustiger. En zeg dan – luidop of zachtjes in jezelf – “ik houd van jou”. Herhaal dit een paar keer en voel wat er gebeurt in je lichaam. Blijf eens even bij dat gevoel, zonder er iets van te vinden. Het is zoals het is en het is jouw gevoel, jouw beleving, jouw ervaring. En dat is precies goed zoals het is. Deze kleine oefening kun je iedere keer doen, als je behoefte hebt aan liefde.

Heb jezelf van harte lief en ervaar wat dat doet met je leven en met je relaties.

Moeilijk?
Vind je het moeilijk om van jezelf te houden, omdat er misschien dingen in je leven gebeurd zijn of omdat je denkt dat jij niet om van te houden bent? Word je verdrietig, omdat het teveel pijn doet om van jezelf te houden? Zoek dan hulp en steun bij iemand die jou kan helpen die pijnlijke gebeurtenissen te verwerken. Want ook jij verdient het leven zoals dat in zijn meest prachtige vorm voor jou bedoeld is! Lees hier meer over mijn werkwijze of over de mogelijkheden voor bijzondere behandelingen.

Deze blog is een bewerking van mijn column die eerder verscheen in De Uitstraling regio De Kempen West.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Racisme en de pijn van niet gezien zijn

De zomervakanties zijn nog eens niet begonnen, maar Zwarte Piet was alweer in het nieuws. Het hulpje van de Sint heeft racisme en discriminatie hoog op de agenda in Nederland geplaatst. De toon waarop het debat wordt gevoerd, is vaak vinnig, soms zelfs grimmig. Sylvana Simons en de rapper Typhoon kunnen erover meepraten.

Onderscheid maken (“discrimineren”) tussen mensen zit ons al eeuwen in het bloed. Het beschermde onze stam tegen ongewenste invloeden van buitenaf. Het maakte ons sterk tegenover onze vijanden: tegen roofdieren, tegen leden van concurrerende stammen die met ons vochten om voedselgronden. Belangrijk dus om te weten wie bij jouw kringetje hoorde en wie niet. Je kon je veilig voelen bij de ander “die ongeveer hetzelfde was als jij”.

Zelfbeeld
Maar waar vroegere discriminatie tussen mensen op basis van ras, sekse, geloof, leeftijd of intelligentie om veiligheidsredenen nog wel verdedigbaar was, zijn er in 2016 geen redelijke argumenten meer te vinden voor welke vorm van discriminatie ook. Met alle wetenschappelijke kennis van vandaag weten we: wie anno nu nog racistisch, seksistisch of homofoob is, heeft een persoonlijkheidsprobleem, namelijk een probleem met het eigen zelfbeeld.

In een maatschappij waarin mensen weten wie ze zijn, waarin mensen een gezond zelfbeeld hebben en verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf, heeft racisme, seksisme en welke vorm van discriminatie ook, geen plaats. Een gezond zelfbeeld geeft juist ruimte aan anderszijn.

Erkennen van pijn
Maar helaas… in zo’n wereld leven we niet. Er is schade gedaan, historisch en cultureel. Door witte mensen tegen donkere mensen, door rijke witte mensen tegen arme witte mensen, door donkere mensen tegen donkere mensen. Dát erkennen en toegeven kun je, als een gezond zelfbeeld je basis is. Als je weet en erkent wie je bent, wie je geworden bent, ondanks de daden en ervaringen van je grootouders. Maar ook: als je weet en erkent wie de ander is, hoe hij geworden is wie hij is, ondanks de daden en ervaringen van zijn grootouders.

Ik zie jou, zie jij mij?
Het is misschien wel de grootste pijn in een mensenleven, dat je niet gezien wordt voor wie jij bent. Als de ander jou alleen maar kan zien door de bril van zijn eigen gekwetste zelfbeeld, en jou niet meer ziet zoals jij echt bent, is dat een groot onrecht. Mijn ervaring als vrouwentherapeut leert me, dat de meeste hulpvragen uiteindelijk zijn terug te voeren op dát thema.

Als we als kind onvoldoende gezien worden voor wie we zijn, ontwikkelen we een gekrenkt zelfbeeld. Het gevolg kan zijn, dat we ons leven lang worstelen met de manier waarop we naar onszelf kijken. En dát heeft weer gevolgen voor hoe we naar de ander kijken. Sterker: het heeft zelfs gevolgen voor hoe we de blik van de ander ontvangen.

Onrecht
Het is een groot onrecht als de waarde van een persoon en haar waardevolle kenmerken niet meer gezien worden, omdat de blik blijft hangen op uiterlijk. Als aan dat uiterlijk een betekenis aan gegeven wordt, die niet strookt met de ware persoon, is dat een mogelijk nog groter onrecht. Want wanneer de ander jou een beeld van jezelf oplegt vanuit zijn perspectief, ben jij niet meer vrij jezelf te zijn.

Zie jij jouw eigen kracht en schoonheid? Als dát de basis is van waaruit je leeft, ontdek je vanzelf ruimte die er is voor die “vreemdeling”. Die ander, die er anders uitziet, anders kookt, anders praat. Dan ontdek je ook, dat je jouw hart kunt openen voor diegene en dat zijn anders zijn, niets kan afdoen aan jouw diepste zelf. Dát geeft vrijheid in jou, in die ander en dus ook in maatschappij.

Voel jij je gekwetst door het onrecht van discriminatie? Werd jij afgewezen vanwege jouw kleurtje, jouw vrouwzijn en heeft dat jouw zelfbeeld negatief beïnvloed? Doet dat je nog steeds pijn? De vrouwentherapeut helpt je bij herstel en heling van de pijn van een gekrenkt zelfbeeld.

 

Meer lezen over zelfbeeld

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin