Berichten

Mijn geheime vakantiebestemming

“Waar ga jij dit jaar naartoe met vakantie?” De vraag is me meermaals gesteld de afgelopen weken. Mijn antwoord: “Ik ga nergens heen, ik houd een staycation.” 

Het idee van een staycation is niet nieuw. Sterker nog, columnist en opiniemaker Jan Dijkgraaf wijdde er zijn 42e boek aan: “Thuisvakanties voor beginners”. Er is veel voor te zeggen om eens uit de ratrace te stappen van verder, hoger, spectaculairder en zo meer. Want zeg nou eerlijk: gaat de kwaliteit van je leven nou écht omhoog door uren in de file op de Autoroute de Soleil de ruziënde kinderen op de achterbank in het gareel te houden? Of door, geplaagd door muggen, een zwartgeblakerde maar van binnen halfgare hamburger van de barbecue te plukken?

“Het was fantástisch!”
Het schijnt trouwens dat we met ons allen het meest liegen over hoe te gek de vakantie was! Een tegenvallende vakantie geeft ons geen goed gevoel over onszelf. Het heeft immers heel wat geld en moeite gekost om er te komen. We hebben er lang naar uitgekeken en gefantaseerd over hoe heerlijk het zou zijn. Het is een menselijk trekje om datgene wat duur betaald is, ook een hoge emotionele waarde toe te kennen. Dus kleuren we de werkelijkheid een beetje bij en houden we met elkaar de mythe van de gelukkige vakantie in stand.

Is vakantie écht altijd alleen maar leuk?
De vakantiereis maakt dat je even uit de dagelijkse sleur stapt. Maar hoewel je in een andere omgeving of misschien zelfs een andere tijdzone bent, je neemt jezelf inclusief al je zorgen, negatieve gedachten, irritaties over je partner en kids, gewoon met je mee. Het is niet voor niets dat het aantal aanvragen voor echtscheidingen spectaculair stijgt na de zomervakantie (en ook na de kerstdagen trouwens).

Daar komt bij, dat reizen en met vakantie gaan met name hoogsensitieve en/of wat meer introvertere types veel stress geeft. Mensen met deze temperamenten vinden het vaak lastig hun verwachtingen te managen. Zij hebben meer dan gemiddeld tijd nodig om aan een nieuwe omgeving te wennen en hebben behoefte aan vaste routines en een bepaalde mate van voorspelbaarheid.

Tijd dus voor een lijstje met voordelen van de staycation:
+ je hebt geen inpakstress
+ je hebt geen files onderweg naar Schiphol, de Veluwe of Frankrijk
+ je hoeft niet drie dagen bij te trekken van de vermoeiende reis
+ je spaart geld uit, veel geld
+ je hoeft niet te wennen aan de nieuwe bestemming, het eten, het tijdsverschil enz.
+ er is geen tegenvallend uitzicht
+ de rijen bij de supermarktkassa zijn beduidend korter (want de rest van je dorp zit op een ver strand)
+ in mijn geval: ik heb het huis het huis voor mij alleen (want mijn volwassen kids zijn zelf weg)
+ je hoeft geen pension of oppas te regelen voor je huisdier(en)
+ je slaapt heerlijk in je eigen bed
+ niets moet, maar alles wat je gedaan krijgt, voelt als een bonus
+ je bekijkt je eigen omgeving met “vakantie-ogen” en ontdekt prachtige plekjes “om de hoek”
+ je komt toe aan dat boek dat achterin de boekenkast al zolang op je staat te wachten
+ dat gevoel van “thuis zijn” op ieder moment van de dag is heerlijk
+ je hebt geen overlopende inbox bij thuiskomst
+ je hebt geen vakantiekater omdat het voorbij is (en de harde werkelijkheid weer trekt)
+ je hebt vrede met de werkelijkheid van je eigen heerlijke leven.

Voor de balans toch ook een paar nadelen:
–  je mist de ervaring van een totaal nieuwe omgeving
–  je loopt het risico te blijven hangen in routine, waardoor je onvoldoende oplaadt voor een nieuw werkseizoen
–  en eerlijk gezegd heb ik soms een knagend gevoel dat ik iets “heel bijzonders” mis (maar dat komt ook wel een beetje door de happy de peppy vakantiefoto’s op facebook van mijn wél reizende vriendjes. No offence, vooral blijven doen hoor!).

Reisverlanglijstje
Overigens: er staan best nog een aantal bestemmingen op mijn reisverlanglijstje. Mijn hart ligt bij plaatsen waar de geschiedenis voelbaar is, ver weg van toeristische drukte. Plaatsen waar ik stil kan zijn en de eeuwenoude sfeer kan opzuigen en diep in mijn botten kan laten doordringen… Zo wil ik vreselijk graag weer eens naar The Cotswolds (en de rest van Engeland) om te wandelen, naar Ierland om mijn Keltische bloed te laten stromen (gaat gebeuren komend voorjaar), naar IJsland om de schepping in actie te zien. Ik wil graag naar Katharenland om de geschiedenis te voelen en te proeven. Naar de Koningssteden in Marokko, naar de Hermitage in St. Petersburg. Naar Daman Hur om me te laten verrassen. Maar dit jaar, dit jaar ben ik lekker thuis!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

#Brexit en de pijn van afwijzing

Vorige week vrijdag werd ik wakker met het nieuws dat Engeland de EU wil verlaten. Ik houd van Engeland, van de sfeer en de cultuur. Een verdrietig gevoel overviel me even. “Ze willen niet meer bij ons horen…” De #brexit was dagenlang trending topic op Twitter. Miljoenen Engelse “Leave”-stemmers hadden de volgende dag al spijt van hun keuze, toen de politieke en economische gevolgen meteen te voelen waren. Een rare week volgde, waarin zelfs stemmen opgingen voor een nieuw referendum. Alsof men schrok van de eigen dapperheid om het koude huwelijk te verlaten. Afscheid en verandering… het blijft pijnlijk, zelfs als het je eigen keuze is.

Het zette me aan het denken over afwijzing. Over het verbreken van relaties. Wat maakt dat wij een “nee” van de ander zo vaak ervaren als een afwijzing van wie wij zijn?

Hou me los, laat me vast
Ook ik heb in mijn leven relaties verbroken of ben relaties verloren, door de keuze van een ander om niet met mij verder te gaan. Steeds was dat pijnlijk en bracht dat veel verdriet met zich mee. Het zelf verbreken van de relaties niet minder, dan het afscheid dat door een ander geforceerd werd.

Ik ben erachter gekomen dat de pijn in relaties vaak te maken heeft met de ideaalbeelden en onbewuste verlangens die wij op elkaar projecteren. Het heeft te maken met de verantwoordelijkheid voor ons geluk en welbevinden, die we bij de ander neerleggen. En met het belang dat we toekennen aan onze rol in een relatie. Zo kwam het, dat ik teleurgesteld was in iemand, omdat die persoon mij niet zo nodig had als ik dacht (hoopte). Toen zij groeide en haar vleugels uitsloeg, voelde ik me diep afgewezen en niet gezien. Pijnlijk.

Een andere keer voelde ik de beklemming in een relatie toen iemand zich voor haar geluk juist helemaal afhankelijk van mij maakte. Of, beter gezegd: zich volledig afhankelijk maakte van het ideaalbeeld dat zij van mij had gefabriceerd. Toen ik niet aan dat ideaalbeeld voldeed, daar niet aan kón voldoen, werd de relatie een knellende band, waar we allebei doodongelukkig van werden. Ik kon niet anders meer dan de relatie verbreken en mijn eigen weg gaan. De ander bleef achter in verbijstering en woede. Pijnlijk.

Ouder, kind, volwassene
Veel van de pijn in relaties wordt veroorzaakt, doordat er in ons stukken leven, die we sinds onze kindertijd met ons meedragen. Delen in ons die – toen wij zoveel behoefte hadden aan erkenning door onze ouders – niet gezien zijn.  Stukken die groter moesten zijn, dan wij waren. Of juist kleiner gehouden werden, dan wij wilden zijn. Deze hele mix van kindstukken, ouderstukken en “volwassen-ik”-stukken vormt onze veelkleurige persoonlijkheid. Prachtig en fascinerend, soms ook kwetsbaar en kwetsend. Afwijzend, om de eventuele afwijzing van de ander vóór te zijn. Pijnlijk.

Liefde en moed
De weg eruit vraagt moed en liefde, heel veel liefde. Liefde voor dat kind van toen, dat niet anders kon dan overleven. Liefde voor de volwassene van nu, die nog steeds gevangen zit in de pijn van de afwijzing door vader of moeder (die op hun beurt worstelden met dezelfde pijn.)

De moed heb je nodig om met andere ogen naar jezelf te kijken en de erkennen dat de pijn die je de ander aandoet, eigenlijk een uitdrukking is van de pijn die je zelf voelt. Moed, die kan maken dat je op tijd aan de bel trekt, je grenzen erkent en bespreekbaar maakt. De moed om als volwassene verantwoordelijkheid te nemen voor jouw eigen pijn en voor het helen daarvan.

Hoop
Engeland en Europa komen er samen wel uit, ook al lijkt het nu nog zo complex. In de huidige wereld hebben landen elkaar nodig, net zoals wij, gewone mensen, elkaar nodig hebben om te kunnen groeien in volwassenheid en vrijheid. Dát mag een hoopgevende gedachte zijn in een wereld vol verwarring.

Vind jij het moeilijk je grenzen op tijd aan te geven? Heb je vaak het gevoel dat er misbruik van je wordt gemaakt? Laat je over je heen lopen of loop je zelf over anderen heen? Ga dan eens op zoek naar iemand die je kan helpen jouw eigen stuk te onderzoeken en te helen. Je zult zien dat jouw relaties verbeteren vanaf het moment dat je relatie met jezelf verbetert.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Racisme en de pijn van niet gezien zijn

De zomervakanties zijn nog eens niet begonnen, maar Zwarte Piet was alweer in het nieuws. Het hulpje van de Sint heeft racisme en discriminatie hoog op de agenda in Nederland geplaatst. De toon waarop het debat wordt gevoerd, is vaak vinnig, soms zelfs grimmig. Sylvana Simons en de rapper Typhoon kunnen erover meepraten.

Onderscheid maken (“discrimineren”) tussen mensen zit ons al eeuwen in het bloed. Het beschermde onze stam tegen ongewenste invloeden van buitenaf. Het maakte ons sterk tegenover onze vijanden: tegen roofdieren, tegen leden van concurrerende stammen die met ons vochten om voedselgronden. Belangrijk dus om te weten wie bij jouw kringetje hoorde en wie niet. Je kon je veilig voelen bij de ander “die ongeveer hetzelfde was als jij”.

Zelfbeeld
Maar waar vroegere discriminatie tussen mensen op basis van ras, sekse, geloof, leeftijd of intelligentie om veiligheidsredenen nog wel verdedigbaar was, zijn er in 2016 geen redelijke argumenten meer te vinden voor welke vorm van discriminatie ook. Met alle wetenschappelijke kennis van vandaag weten we: wie anno nu nog racistisch, seksistisch of homofoob is, heeft een persoonlijkheidsprobleem, namelijk een probleem met het eigen zelfbeeld.

In een maatschappij waarin mensen weten wie ze zijn, waarin mensen een gezond zelfbeeld hebben en verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf, heeft racisme, seksisme en welke vorm van discriminatie ook, geen plaats. Een gezond zelfbeeld geeft juist ruimte aan anderszijn.

Erkennen van pijn
Maar helaas… in zo’n wereld leven we niet. Er is schade gedaan, historisch en cultureel. Door witte mensen tegen donkere mensen, door rijke witte mensen tegen arme witte mensen, door donkere mensen tegen donkere mensen. Dát erkennen en toegeven kun je, als een gezond zelfbeeld je basis is. Als je weet en erkent wie je bent, wie je geworden bent, ondanks de daden en ervaringen van je grootouders. Maar ook: als je weet en erkent wie de ander is, hoe hij geworden is wie hij is, ondanks de daden en ervaringen van zijn grootouders.

Ik zie jou, zie jij mij?
Het is misschien wel de grootste pijn in een mensenleven, dat je niet gezien wordt voor wie jij bent. Als de ander jou alleen maar kan zien door de bril van zijn eigen gekwetste zelfbeeld, en jou niet meer ziet zoals jij echt bent, is dat een groot onrecht. Mijn ervaring als vrouwentherapeut leert me, dat de meeste hulpvragen uiteindelijk zijn terug te voeren op dát thema.

Als we als kind onvoldoende gezien worden voor wie we zijn, ontwikkelen we een gekrenkt zelfbeeld. Het gevolg kan zijn, dat we ons leven lang worstelen met de manier waarop we naar onszelf kijken. En dát heeft weer gevolgen voor hoe we naar de ander kijken. Sterker: het heeft zelfs gevolgen voor hoe we de blik van de ander ontvangen.

Onrecht
Het is een groot onrecht als de waarde van een persoon en haar waardevolle kenmerken niet meer gezien worden, omdat de blik blijft hangen op uiterlijk. Als aan dat uiterlijk een betekenis aan gegeven wordt, die niet strookt met de ware persoon, is dat een mogelijk nog groter onrecht. Want wanneer de ander jou een beeld van jezelf oplegt vanuit zijn perspectief, ben jij niet meer vrij jezelf te zijn.

Zie jij jouw eigen kracht en schoonheid? Als dát de basis is van waaruit je leeft, ontdek je vanzelf ruimte die er is voor die “vreemdeling”. Die ander, die er anders uitziet, anders kookt, anders praat. Dan ontdek je ook, dat je jouw hart kunt openen voor diegene en dat zijn anders zijn, niets kan afdoen aan jouw diepste zelf. Dát geeft vrijheid in jou, in die ander en dus ook in maatschappij.

Voel jij je gekwetst door het onrecht van discriminatie? Werd jij afgewezen vanwege jouw kleurtje, jouw vrouwzijn en heeft dat jouw zelfbeeld negatief beïnvloed? Doet dat je nog steeds pijn? De vrouwentherapeut helpt je bij herstel en heling van de pijn van een gekrenkt zelfbeeld.

 

Meer lezen over zelfbeeld

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin